บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)-Ep11/3 : ผู้ชายแสนร้าย

โดย  กนกรส มาศอุไร

บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)

Ep11/3 : ผู้ชายแสนร้าย

วางจำหน่ายในรูปแบบ ebook แล้ว สามารถโหลดซื้อได้ที่ meb ookbee Hytexts...

ต่อ...

“ราชค่ะ! ” นั่นไงเรื่องที่เขากำลังจะอ้าปากบอก แต่ดูเหมือนคงไม่ทันการณ์ ในเมื่อแม่ตัวเล็กแต่เสียงปรอทแตก เดินหน้าเด้งฉีกยิ้มกว้างมานู่นแล้วไง

“แขกของเจ้านายครับ...” เดชรายงานพร้อมทั้งเลี่ยงไปยืนหยุดตรงมารตรี

ขคราชหันไปตามเสียงเรียกนั่น และพอเห็นเจ้าของเสียงในชุดรัดรูปติ้วสีทองอร่าอร่ามเดินมาดนางพญาเข้ามา ชายหนุ่มจึงพ่นลมหายใจออกมาอย่างเอือมระอาโดยไม่ไว้หน้าแขกสาว...

ฝ่ายด้านหญิงสาวที่ส่งเสียงเรียก เจ้าตัวกลับฉีกยิ้มหวานสวยเก๋ตัดกับสีริมฝีปากอิ่มสีเลือดนกดูมีเสน่ห์เย้ายวนใจจนเกินงาม จงใจส่งไปให้เจ้าของสายตาเยือกเย็นปนระอา เมยาวีไม่ได้สนใจจะมองสีหน้าของชายหนุ่มที่เธอพึงใจให้เสียความรู้สึก เขาอยากแสดงสีหน้าสื่อแววตาออกมาเช่นไร นั่นมันก็เป็นสิทธิ์ของเขาจะพึงกระทำ เธอไม่สนใจจะมองเสียอย่าง เลยไม่ต้องเก็บเอาไปคิดอะไรให้กวนใจ ในเมื่อเธอคาดหวังอยากได้ผู้ชายคนนี้มาครอบครองตั้งแต่แรก เธอก็ต้องเอาเขามาให้ได้ แผนหนึ่งไม่สำเร็จ เธอยังเหลือแผนอื่นอีกหลายทาง เรื่องอะไรจะยอมแพ้กันง่ายๆ ถ้ายอมแพ้กันง่ายๆ นั่นคงไม่ใช่ผู้หญิงที่ชื่อ เมยาวีอย่างแน่นอน...

หญิงสาวคิดกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ พร้อมท่าเดินมาดมั่นเข้าไปหาชายหนุ่ม เจ้าของสถานที่...

อาจเป็นเพราะตลอดระยะเวลา เธอในฐานะคนรักของอรุณ ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทในกลุ่มเดียวกับขคราช มักรวมตัวกัน จัดทำกิจกรรมต่างๆ เพื่อสร้างความสามัคคีมากมาย จึงมีบ่อยครั้งที่เธอกับชายหนุ่มต้องพบปะเจอหน้ากัน เพื่อร่วมมือกันทำกิจกรรมเหล่านั้น ขคราชไม่เคยปิดบังความรู้สึกของเขากับเธอ เขามักเปิดเผยแววตาหรือแม้แต่คำพูด สื่อออกมาในทำนองไม่ชอบเธอ ออกจะรำคาญเสียด้วยซ้ำ เขาคงมองออกว่าเธอคิดอย่างไร มีแต่อรุณคนซื่อบื้อคนเดียว ที่ไม่ไม่เคยสังเกตเห็นอะไรสักเรื่อง เขาเลยไม่รู้ข้อเท็จจริง เพื่อนสนิทของเขาคิดเช่นไรกับคนรักของตนเองกันแน่

ครั้งนั้นเธอยอมรับว่าตัวเองได้ตัดสินใจวางแผนผิด ด้วยความที่คิดน้อยเกินไป ดันหลงคิดใช้อรุณเป็นสะพาน เพื่อใช้เชื่อมให้ตัวเธอได้เดินเข้าไปใกล้ขคราชมากยิ่งขึ้น เขาทั้งคู่เป็นเพื่อนรักกันมาก มากจนขคราชไม่มีทางคิดหักหลังเพื่อนตัวเองได้ลง โดยการคิดอะไรกับเธอเกินกว่าคนรู้จัก...

“ราชคะ! ” เสียงดัดให้ดูหวานเกริ่นนำมาก่อนร่างจะเดินมาถึง

เจ้าของโรงแรมกลอกตา ก่อนจะปล่อยลำแขนเรียวเสลาให้เป็นอิสระ แต่แค่เพียงเสี้ยววินาทีเดียว ชายหนุ่มกลับสอดประสานนิ้วเรียวยาวเข้าประกบกับนิ้วเรียวเล็กกว่าแทน เมยาวีที่จดจ้องการกระทำโดยไม่ละสายตาออกห่างต้องกัดริมฝีปากต้วเองไว้ไม่ให้ร้องกรี๊ด

พร้อมต้องข่มใจ ฝืนพูดทักทายชายหนุ่มออกไป เหมือนไม่เห็นภาพบาดใจตรงหน้า วินาทีนี้แล้วเธอต้องบุกจนกว่าเขาจะยอมใจอ่อน จะไม่ยอมถอยไปไหนแม้สักก้าวเดียว

“วีวี่มารอค่ะราช...” เธอเอ่ยจุดประสงค์ทันทีเมื่อมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม

“รอผมน่ะเหรอ...” ขคราชชี้นิ้วเข้าหาตัว สื่อคำถามว่ามารอเขาทำไม เมยาวีไม่ชอบใจแววตานั้น แต่ยังฝืนตอบข้อสงสัยเขาออกไปด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

“วีวี่มารอราช เพราะว่าอยากจะชวนราชออกไปทานข้าวข้างนอกด้วยกันสักมื้อ เป็นการเลี้ยงฉลองการกลับบ้านของวีวี่ไงคะ วันนั้นที่เจอกัน วีวี่ก็ไม่สะดวกจะไปนั่งคุยกับราชให้หายคิดถึงเสียด้วยสิ...”

เธอช้อนสายตาอ้อนวอน อุตส่าห์มาหาเขาเพื่อจะทำเซอร์ไพส์ หากเธอกลับเป็นฝ่ายเซอร์ไพส์เสียเอง เมื่อพบว่าขคราชยังไม่เข้ามาทำงานตั้งแต่เมื่อวาน เขาหายไปไหนก็ไม่มีใครรู้ สอบถามพวกพนักงานของเขาก็เอาแต่ส่ายหน้า บอกไม่รู้กันท่าเดียว

เดชเหลือบหางตามองไปทางผู้หญิงสวยเปรี้ยวนิดนึง ด้วยสายตาตำหนิติเตียน เขาออกจากลิฟต์มาทันเห็นเหตุการณ์ตอนพนักงานของโรงแรมยืนตัวสั่นงันงกก้มหน้าก้มตากันเป็นทิวแถว สอบถามจนได้ใจความว่าถูกผู้หญิงคนนี้ด่ากราดใส่ โทษฐานที่ไม่มีใครรู้เรื่องเจ้าของโรงแรมหายไปไหน ทำไมถึงยังไม่เข้ามาทำงานอีก เดชขยับขาก้าวเข้าไปประชิดตัวน้องสาวคนงามมากขึ้น

เป็นเหตุให้เมยาวีต้องแอบถลึงตาใส่ไอ้ยักษ์ใส่เสื้อสูท เธอจำมันได้ขึ้นใจ เพราะไอ้ยักษ์ผู้นี้มันเป็นคนสั่งให้ยามมาลากตัวเธอออกไปจากโรงแรม เลยทำให้เธออับอายสายตาลูกค้าของโรงแรมนี้

พอเดชขยับมาใกล้มารตรีจนแน่ใจว่าหากเกิดอะไรขึ้น เขาจะสามารถปกป้องหญิงสาวข้างกายของเจ้านายได้ทันเวลา เดชจึงหยุดยืนนิ่งประสานมือไว้ด้านหน้า ก้มหน้าลงเล็กน้อย รอดูท่าทีไปก่อน เดี๋ยวจะหาว่าเขาเป็นผู้ชายขี้ฟ้อง เพราะก่อนหน้าที่เจ้านายของเขาจะเข้ามาถึงโรงแรม แม่ผู้หญิงหน้าไหว้หลังหลอกนางนี้ อาละวาดฟาดงวงฟาดงาจนเสียงดังไปทั่วทั้งด้านล่าง เขาเลยตัดสินใจสั่งให้ยามมาลากตัวผู้หญิงไร้มารยาทคนนี้ออกไปสงบสติอารมณ์ แต่ไม่รู้ไปๆ มาๆ ยังไงเจ้าหล่อนถึงดันโผล่เข้ามาในโรงแรมนี้อีกจนได้

เขาไม่รู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายกับยายปากแดงคนนี้ไปถึงไหนๆ กันแล้ว แต่ดูทรงของเจ้าหล่อน ไม่ใช่ทางของเจ้านาย ต่อให้เล่นๆ เจ้านายก็ไม่น่าจะเอามาสร้างเรื่องปวดหัว

มายาวีไหวไหล่ เบ้ปากใส่ไอ้ยักษ์เสื้อสูทพร้อมกับสะบัดหน้าเชิดขึ้นตั้งตรง ดวงตาที่กรีดอายเลเน่อร์มาอย่างสวยงาม หันเหชม้ายชายตาหวานเยิ้มส่งนำทัพไปหาชายหนุ่มที่เธอคิดถึง ก่อนร่างอวบในชุดรัดติ้วจะโผเข้าใส่ร่างใหญ่อย่างที่หวัง หากแต่ขคราชคอยตั้งรับและรู้ถึงจุดประสงค์ของผู้หญิงใจโลเลดี ชายหนุ่มเลยเบี่ยงตัวหลบ ดึงเอาร่างหอมชื่นใจมายืนโอบไว้ด้านหน้าแทน มารตรีสะดุ้งรีบเอียงใบหน้าสบสายตาคนกอดเธอด้วยความตกใจ ขคราชยักคิ้วตีหน้ามึนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เลยเป็นเหตุให้หญิงสาวที่สวมรองเท้าสีทอง สีเดียวกันกับชุดมีอันต้องหยุดชะงักกะทันหัน จนร่างระหงเซไปทางด้านข้างอย่างคนเสียศูนย์แทน

“ว้าย! ช่วยด้วยค่ะราช”

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย oranee
ขอบคุณมากมาย
เมื่อ 1 ปี 2 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย silverprincess
วีวี่โดนยามไล่ก็ไม่ไป วีวี่มั่นค่ะ
เมื่อ 1 ปี 4 เดือนที่แล้ว

รีวิว