บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)-Ep8/1 : ทำหน้าที่

โดย  กนกรส มาศอุไร

บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)

Ep8/1 : ทำหน้าที่

วางจำหน่ายในรูปแบบ ebook แล้ว สามารถโหลดซื้อได้ที่ meb ookbee Hytests...

ตอน...ทำหน้าที่1

สรุปวันนั้นที่ร้านอาหารชมชบา มารตรีแทบจะกลืนอาหารหน้าตาน่ารับประทานบนโต๊ะแทบไม่ลงคอเลยสักจานเดียว เมื่ออสูรร้ายข้างกายของเธอ เขาดันเล่นบทบาทหน้าที่คนรักได้เกินจริงจนน่ายกตุ๊กตาทองให้สักตัว เมื่อเขาทั้งเอาอกเอาใจเธอไปสารพัด ไม่ตักอาหารจานนั้นจากนี้ให้ ก็ดึงเธอเข้าไปกอดไปหอมไม่เคยห่างกายเขาเลยแม้แต่นาทีเดียว...

หึ...พ่อคนฉวยโอกาสเบอร์หนึ่ง เธอก็ได้แต่ค่อนขอดเขาอยู่ในใจ ถึงจะยังไม่ได้ยอมรับข้อตกลงอันมึนงงของเขาออกไปอย่างเต็มปากเต็มคำ แต่เธอก็ไม่อาจปฏิเสธเขาได้หรอก ให้ถึงยังไงเขาก็ต้องบังคับให้เธอยอมตกลงกับข้อเสนอของเขาอยู่วันยังค่ำ...

“งานถ่ายแบบเป็นยังไงบ้างล่ะลูก สนุกไหมรตรี...”

“สนุกดีค่ะคุณตา...” เมื่อตอบคำถามของคุณตา ร่างน้อยจึงเดินมาทรุดกายนั่งลงยังโต๊ะม้าไม้ใกล้กับร่างของชายชราเจ้าของบ้านสวนอันร่มรื่นแห่งนี้ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“เค้กส้มค่ะคุณตา รตรีเพิ่งนำออกมาจากเตา ทานคู่กับชาร้อน รสชาติจะเข้ากันดีมาก...” หญิงสาวขยับจานเค้ก ซึ่งเธอพึ่งทำเสร็จใหม่ๆ เลื่อนไปวางให้ผู้เป็นตาได้ลองชิมคู่กับชารสชาติเดียวกัน

“ตาก็คิดว่ารตรีจะต้องสนุก ไม่มีงานอะไรที่รตรีทำแล้วจะกลับมาบ่นให้ตาฟังเลยสักงานเดียว แต่ถ้าหลานเหนื่อยก็พักบ้างนะลูก สมบัติมันเป็นของนอกกาย ตาก็ไม่ได้ต้องการอะไรอีกแล้วนอกจากอยากเห็นรตรีมีความสุขมากๆ กับการใช้ชีวิตในทุกวันนี้ ไอ้สมบัติพวกนั้นเราไม่มีมันก็ไม่เดือดร้อนอะไรเสียหน่อย แม่เราเขาก็จากไปอย่างสงบนานแล้ว หลานยังจะห่วงอะไรอีก”

คุณพิธานยกชาร้อนขึ้นจิบพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นส่งไปให้หลานสาวคนเก่ง มารตรีคือความภาคภูมิใจอย่างที่สุดสำหรับชีวิตเขาก็ว่าได้ หลานสาวคนนี้คือสิ่งสวยงามที่ลูกสาวเขาทิ้งไว้ให้เขาดูแล...

“รตรีอยากเอามาให้คุณตานี่คะ แล้วอีกอย่างรตรีไม่ได้เหนื่อยสักนิด ตรงกันข้าม รตรีกลับชอบมันเสียอีก หากจะมีงานอะไรให้รตีทำเยอะๆ รตรีก็อยากทำค่ะ” เธอไม่ได้แกล้งพูดเอาใจคนแก่ แต่เธอพูดจากที่ตัวเองรู้สึกแบบนั้นจริงๆ งานทุกงานถือเป็นโอกาสอันดี ยิ่งเธอได้รับโอกาสมากเท่าใดย่อมหมายถึงเธอจะมีรายได้เพิ่มเข้ามามากขึ้นเท่านั้น ถึงคุณตาจะไม่อยากได้ที่ผืนนั้น แต่เธอก็อยากได้มันกลับคืนมา

“วันนี้คุณหญิงช่อฟ้า ท่านเจ้าของงานน่ะค่ะ” เธออธิบายให้คุณตาเพิ่ม โดยไม่ลืมรินชารสส้มเติมในแก้วคุณตาเมื่อมันพร่องลงจนเหลือครึ่งแก้ว

“ท่านกรุณาให้รตรีได้สวมเครื่องประดับ ไข่มุกอันดามันด้วยนะคะ รตรีปลื้มใจจังเลยค่ะ ไม่เคยเห็นลวดลายเครื่องประดับล้อมไข่มุกชุดไหนสวยเท่าชุดนี้มาก่อน”

พอพูดถึงไข่มุกใบหน้าของคนใจร้ายก็ลอยเด่นเข้ามาในความคิด จนมารตรีต้องรีบสลัดมันทิ้งไป จะไม่ให้ลอยเข้ามาได้ยังไง ในเมื่อไข่มุกชุดนั้นแท้จริงแล้วคนบ้าเขาล๊อกไว้ให้ผู้หญิงของเขาใส่ต่างหาก

“ดีจัง...ทำงานกับคนเก่งๆ เราจะได้มีประสบการณ์ที่ดีตามไปด้วย ว่าแต่เราเถอะเรียนจบแล้วต่อไปจะเอายังไงกับชีวิต หนูได้ตัดสินใจเอาไว้บ้างหรือยัง จะเข้าไปทำงานกับท่านเจ้าสัวราพ หรือจะกลับเข้าไปทำงานบริษัทเก่าของครอบครัวเราต่อ...”

บริษัทเก่าซึ่งตอนนี้ตกไปอยู่ในมือของคนนอกอย่างเต็มตัว มันเป็นความสะเพร่าของเขาเองที่ดันยกกิจการของครอบครัวโอนถ่ายอำนาจไปให้ลูกเขยคนเดียวดูแล จนสุดท้ายทุกอย่างก็พังพินาศลงไม่เหลือแม้แต่สมบัติของตระกูลเอาไว้ให้ลูกให้หลานสืบต่อ มารตรีเลยต้องทนลำบาก หางานสารพัดทำเพื่อความอยู่รอดของสองชีวิต

“รตรีตัดสินใจไว้ได้นานแล้วล่ะค่ะ จะกลับเข้าไปทำงานที่บริษัทไหมไทยเรยอน รตรีอยากทำงานบริษัทเก่าของครอบครัวเรา อย่างน้อยมันก็ยังสามารถเอาสิ่งที่รตรีร่ำเรียนมาใช้กับงานพวกนี้ได้โดยตรง...”

“อ้าว! แล้วท่านเจ้าสัวจะไม่รู้สึกน้อยใจแย่เหรอ รายนั้นเขาจองตัวหนูไว้ตั้งแต่เรียนปีหนึ่งแล้วไม่ใช่หรอ...” ผู้เป็นตาเอ่ยทัก สบสายตามองหลานตัวน้อยในความคิดของท่านอย่างนึกสงสัย หรือจะมีอะไรเกิดขึ้นกับมารตรีโดยที่เขานั้นไม่รู้บ้าง

“รตรีขอเป็นทางเลือกสุดท้ายได้ไหมคะคุณตา รตรียังอยากใช้ความสามารถของตัวเองลองทำงานที่ตัวเองตั้งใจจะทำก่อน รตรียังไม่อยากได้ขึ้นชื่อว่าได้งานทำเพราะใช้เส้นสายแทนที่จะใช้ความรู้กับความสามารถของตัวเองก่อนน่ะค่ะ...” หลานสาวบอกจุดประสงค์ให้คุณตารับรู้และเข้าใจ ถึงจะมีข้อบิดเบือนอยู่บ้างเล็กน้อย เพราะความจริงส่วนหนึ่งนั้น เธอเองแค่ไม่ต้องการได้อยู่ใกล้ชิดกับคนที่รังเกียจเธอจนเข้ากระดูกดำไปมากกว่าทุกวันนี้

แต่ดูเหมือนเขาจะตายยากเสียจริง เมื่อนึกถึงเขาขึ้นมา เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็แผดเสียงลั่นไปทั่วบริเวณสวนหน้าบ้าน และพอกดรับสายเบอร์แปลกโดยไม่คิดว่าจะเป็นเขาไปได้ ก็ทำให้คิ้วโก่งดั่งคันศรยับย่นเข้าหากัน...

“นั่นเธออยู่ที่ไหนน่ะ...” เสียงห้าวทุ้มแสดงถึงอำนาจแผดดังขึ้นมารตรีตั้งใจฟังเสียงคุ้นหูนั้นอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ เมื่อเสียงพูดของคนโทรเข้ามานั้นทั้งห้วนและดุดันเสียเหลือเกิน

“คะ? คุณเป็นใคร...” มารตรีไม่วายต้องยกมือถือออกห่างจากหู เมื่อเสียงห้วนของอีกฝั่งดังแว๊ดขึ้นทันทีเมื่อเธอย้อนถามเขากลับไป

“หูหนวกหรือไง ถึงฟังภาษาคนไม่ได้ยิน...ฉันถามว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน เดี๋ยวฉันจะเข้าไปรับ...” มารตรีคลายหัวคิ้วสงสัย คงเป็นใครไปไม่ได้หรอกไอ้เสียงจะกินหัวคนได้แบบนี้ มีอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้นแหละ หญิงสาวส่ายหน้า พร้อมกับตอบคำถามคนอารมณ์ร้าย

“รตรีอยู่บ้านค่ะ...เอ่อ...คุณราชมีอะไรจะให้รตรีทำหรือค่ะ... แล้วทำไมต้องมารับด้วย คุณราชจะให้รตรีไปไหนด้วยหรือคะ...” หญิงสาวเอ่ยถามยาวเหยียดแต่ก็ไม่ได้รับคำตอบอะไร นอกจากเสียงตวาดกลับมา

“นี่ยัยโง่ ยัยซื่อบื้อถามมากจริง เธอลืมไปแล้วหรือไง ฉันจ้างเธอให้ทำงานอะไรอยู่ ทำไมถึงไม่หัดจดจำใส่สมองกลวงๆ ของเธอเอาไว้บ้าง ทำไมต้องให้ฉันอารมณ์เสียอยู่เรื่อย แล้วก็ไม่ต้องมาถามอะไรมากมาย เดี๋ยวฉันจะขับรถเข้าไปรับเธอที่บ้านก็แล้วกัน...”

คนอารมณ์เสียบ่นมาตามสายอีกยืดยาว มารตรีทำเพียงพยักหน้าให้เครื่องมือสื่อสารพรางถอนใจ

“เอ่อ แต่ว่า...” พอจะถามเขาก็ต้องถูกเอ็ดมาเสียงเขียวอีกเช่นเคย

“พอเลย ไม่ต้องมาเสนอหน้าทำเป็นเถียงฉันอีก เตรียมแต่งตัวรอเอาไว้ก็แล้วกัน อีกไม่เกินครึ่งชั่วโมง เดี๋ยวฉันจะเข้าไปรับเธอที่บ้าน อ้อ...แล้วก็อย่าได้มาทำตัวให้ฉันต้องเกิดอารมณ์ไม่พึงปรารถนาให้ต้องมีโมโหกันอีกโดยการดื้อรั้นไม่ยอมทำตามคำสั่งของฉันด้วย ไม่อย่างนั้น เธอได้เจ็บตัวแน่ แม่ร้อยเล่ห์จอมมารยา...” พอจบคำสั่งแกมข่มขู่ชายหนุ่มจึงตัดสายทิ้ง ปล่อยให้มารตรีนั่งอึ้งอยู่กับที่สักพัก จึงได้ยินเสียงแหบแห้งของคุณตาทักขึ้น...

“ใครโทรมาหรือจ๊ะหลาน ทำไมต้องทำหน้าเหมือนกินยาขมเข้าไปอย่างนั้นด้วยล่ะ หรือมีใครจ้างงานอะไรที่รตรีไม่ชอบ ถ้าไม่ชอบก็ปฏิเสธเขาไปเลยสิ ไม่ต้องฝืนไปทำนะตาเป็นห่วง...” คุณตาตบหลังมือหลานสาวเบาๆ

“เปล่าหรอกค่ะคุณตา พอดีคุณราชเธอโทรมาเพราะมีงานด่วนอยากให้รตรีไปช่วยทำให้”

“อ้าว...อย่างนั้นเหรอ งั้นหนูรีบขึ้นไปแต่งตัวเถอะ คุณราชจะได้ไม่ต้องรอนาน” คุณตาถึงกับยิ้ม เพียงแค่รู้ว่าใครโทรเข้ามา

“รตรียังยืนยันคำเดิมนะคะคุณตา” หลานสาวรีบพูดดักทาง ไม่อยากให้ท่านคิดหวังอะไรมาก

“ตาก็ไม่ได้บังคับอะไรหนูเสียหน่อย” ผู้เป็นตาหัวเราะร่วน แต่ไม่เคยดับความหวังของตัวเองเสียทีเดียว

“ถ้างั้น...รตรีขอตัวขึ้นไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ อีกเดี๋ยวคุณราชเธอจะเข้ามารับรตรี หรือคุณตาจะเข้าไปเอนหลังข้างในบ้านพร้อมรตรีเลย มาค่ะ...รตรีจะช่วยพยุงคุณตาเดิน ” หญิงสาวรีบอาสาขยับเข้าพยุงร่างของคุณตาด้วยกิริยานิ่มนวล

“คุณราชเขาก็ดีนะหลาน เป็นชายหนุ่มที่อนาคตไกลเชี่ยวล่ะ หลานไม่ลองคิดทบทวนใหม่อีกสักรอบ เปลี่ยนใจพิจารณาดูใหม่ก็ยังไม่สายนะ ตากับเจ้าสัวจะได้นอนตายตาหลับกันทั้งคู่ไง...” คนแก่ที่ไม่หมดหวังลองหยั่งเชิงดูอีกครั้ง แต่คำตอบที่ได้รับจากผู้เป็นหลานสาวก็ดูไม่ต่างจากครั้งก่อนๆ เหมือนกัน...

“ไม่ค่ะคุณตา เราต่างคนต่างอยู่น่ะดีแล้ว เขาเป็นใครแล้วเราเป็นใคร อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับเขาเลยค่ะ เราอยู่ของเราแบบนี้ก็สบายใจ อย่าลืมสิคะรตรีกับเขาไม่ใช่จะต่างเฉพาะแค่นิสัย แต่เราต่างกันในทุกๆ เรื่องต่างหาก...”

มารตรียังคงยืนยันเสียงหนักแน่น จนคนเป็นตาได้แต่นึกเสียดาย แต่ก็ถือเอาความสบายใจของหลานตัวเองเป็นหลัก ตัวท่านจึงไม่อยากบังคับจิตใจอะไรในตอนนี้ แต่ถ้ามีโอกาสก็ไม่แน่นะ น้ำหยดลงหินทุกวันหินมันยังกร่อนเลย...

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย oranee
ขอบคุณมากมาย
เมื่อ 1 ปี 3 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย silverprincess
น้ำจงหยดลงบนหินทุกวัน
เมื่อ 1 ปี 4 เดือนที่แล้ว

รีวิว