บ่วงอสูรพยศรัก (จัดโปรลดราคา)-Ep4/1 : อสูรจอมป่วน

โดย  กนกรส มาศอุไร

บ่วงอสูรพยศรัก (จัดโปรลดราคา)

Ep4/1 : อสูรจอมป่วน

วางจำหน่ายในรูปแบบ ebook แล้ว สามารถโหลดซื้อได้ที่ Meb Ookbee Hytexts...

ตอน...อสูรจอมป่วน1

ณ โรงแรมหรูใจกลางเมืองระดับห้าดาว ซึ่งถูกขนานนามให้เป็นโรงแรมระดับพรีเมี่ยมชั้นยอดสำหรับนักธุรกิจที่มีชื่อเสียงทั่วฟ้าเมืองไทย เมื่อต่างให้การยอมรับและยกย่องเรื่องความหรูหราบวกกับความทันสมัยที่ไม่ต่างกับการได้ใช้บริการในโรงแรมชั้นเลิศในต่างประเทศเลยสักนิด...

ภายในห้องหรูชั้นวีไอพี ซึ่งถูกเลือกให้เป็นฉากอลังการของการถ่ายแบบชุดเพชรอันเลอค่าที่มีมูลค่าไม่ต่ำกว่าร้อยล้านบาท ถูกเนรมิตสร้างสรรค์ขึ้นอย่างสวยงามละลานตา อุปกรณ์ตกแต่งทุกชิ้นล้วนจัดทำขึ้นมาใหม่เพื่องานนี้โดยเฉพาะ และแน่นอนต้องนำเข้าจากต่างประเทศแทบทุกชิ้นด้วยเช่นกัน

การถ่ายแบบในวันนี้ถือเป็นการโปรโมทเครื่องเพชรของคุณหญิงช่อฟ้า ผู้ถือบังเหียนใหญ่แห่งบริษัทส่งออกและนำเข้าเครื่องอัญมณีอันดับต้นๆ ของเมืองไทย และดูเหมือนงานถ่ายแบบเพื่อโปรโมทอัญมณีในวันนี้ ทุกอย่างกำลังไปได้สวยอย่างไม่มีข้อตำหนิใดให้เห็นสักเรื่องเดียว ถ้าไม่ติดปัญหาเกี่ยวกับตัวนางแบบหลัก ผู้ซึ่งต้องสวมใส่ชุดไข่มุกอันดามัน อัญมณีแห่งท้องทะเลตัวท๊อปเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นของโลก

ซึ่งมีมูลค่ามหาศาลมากกว่าเครื่องประดับทุกๆ ชิ้นรวมกันเสียอีก เมื่อนางแบบเส้นใหญ่ที่ทางโรงแรมจัดหามาให้นั้น เจ้าหล่อนยังไม่ยอมปรากฏกายเข้ามาแต่งหน้าทำผมเสียที ทั้งๆ ที่งานนั้นใกล้จะเริ่มถ่ายอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมง...

“แม่วิกกี้อะไรนั้นยังไม่มาอีกหรือยังไง แล้วนี่มีใครโทรไปตามเจ้าตัวเขาแล้วหรือยังหะ...” คุณผกามาศเลขาของคุณหญิงช่อฟ้าร้องถามกับพนักงานด้านในด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว เมื่อเธอเดินเข้ามาในห้องแต่งตัวเป็นรอบที่ห้าเห็นจะได้ ป่านนี้ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของแม่นางแบบที่ทางโรงแรมยมดิสรณ์ได้โทรมาขอล็อกตัวเอาไว้เมื่อหลายวันก่อนเลย ความจริงอัญมณีชิ้นสำคัญชุดนี้ เธอหมายตาเอาไว้ให้มารตรีสวมใส่ในวันถ่ายแบบ แต่เพราะให้ความเกรงใจเจ้าสัวราพเป็นทุนเดิม เธอจึงไม่ได้ขัดไปตอนท่านเจ้าสัวโทรมาบอกกล่าว ถึงเรื่องนางแบบคนพิเศษที่ทางโรงแรมขอจัดการแทน...

“ว่าไงคุณไก่...” คนที่ถูกเรียกชื่อถึงกับสะดุ้งโหยง รีบก้มใบหน้าลงงุด ไม่อาจสู้สายตาผู้ถามได้ เธอเองก็จนใจ ไม่รู้จะตอบคำถามออกไปว่ายังไงดี เมื่อเธอกับพวกทีมงานคนอื่นๆ ต่างก็ช่วยกันโทรตามตัวนางแบบผู้นั้นกันจนมือเป็นระวิง แต่ปลายสายดันปิดเครื่องทิ้ง ไม่ยอมตอบรับสัญญาณเสียที

“เอ่อ...ยังเลยค่ะคุณผกา นี่ไก่ก็โทรตามอยู่หลายรอบแล้วนะคะแต่คุณวิกกี้ไม่ยอมรับสาย แล้วก็...เอ่อ...ปิดเครื่องไปเลย” ผู้จัดการที่รับผิดชอบเกี่ยวกับงานนี้ ตอบคำถามด้วยความหนักใจเพราะนี้ก็จวนจะได้เวลาอยู่อีกไม่กี่นาที แต่ตัวนางแบบที่ทางโรงแรมยมดิสรณ์ล็อกตัวมาให้ยังไม่โผล่หน้าเข้ามา จะบรีฟงานอะไรก็ไม่ได้ด้วยเช่นกัน

“อะไรกัน...นี่มันปาเข้าไปกี่โมงกี่ยามกันแล้วหึ... ทำไมถึงยังไม่ยอมโผล่หัวเข้ามาอีก แล้วเขาได้ติดต่อกับใครเข้ามาบ้างหรือเปล่าสรุปว่าจะถ่ายหรือไม่ถ่าย ฉันจะได้หาตัวนางแบบคนใหม่มาถ่ายแทน เด็กอะไรนิสัยแย่ หาความรับผิดชอบก็ไม่มี คิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญมาจากไหน ถึงได้ไม่รู้จักรักษาเวลา นี่ฉันชักจะหมดความอดทนรอแม่นางแบบเส้นใหญ่คนนี้เต็มทนแล้วนะ เป็นแค่นางแบบฝึกหัดแท้ๆ แต่ทำตัวยิ่งกว่านางแบบที่เขามีชื่อเสียโด่งดังเขาทำกันเสียอีก...”

คุณผกามาศแผดเสียงถามแถมด้วยบ่นออกมายาวเหยียดอารมณ์เริ่มโมโหมากขึ้นไปทุกที สายตาหลังแว่นสอดส่ายหาผู้รับผิดชอบ เธอไม่เข้าใจจริงๆ นางแบบที่มีชื่อเสียงดีๆ ก็มีตั้งหลายคนทำไมทางโรงแรมถึงไม่คิดเลือกให้มาถ่ายแบบกันนะ...

“แล้วใครเป็นคนออกคำสั่งให้แม่วิกกี้เป็นคนใส่ไข่มุกอันดามันชุดท๊อปของเรากัน...”

“เอ่อ...คุณราชค่ะเธอเป็นคนชี้ตัวมาต้องเป็นคุณวิกกี้เท่านั้นที่ต้องสวมใส่อัญมณีชุดนี้ค่ะ...” ผู้จัดการตอบเสียงสั่นด้วยหวาดกลัวอารมณ์ของลูกค้ารายใหญ่

“หึ! ว่าแล้วเชียว” เลขาคุณหญิงสะบัดหน้าฮึดฮัด

“งั้นไปบอกให้หนูรตรีเปลี่ยนเครื่องเพชรชุดรอง แล้วให้มาสวมอัญมณีชุดอันดามันเส้นนี้แทนก็แล้วกัน ฉันจะไม่ทนกับพฤติกรรมแย่ๆ ของแม่นางแบบที่คิดว่าตัวเองมีดีจนไม่เห็นหัวใคร นี่คือการทำงานนะย่ะ ถ้ากะอีแค่รักษาเวลายังทำไม่ได้ ก็บอกให้เขาไปทำงานกับคนอื่นแทนแล้วกัน เพราะฉันไม่ชอบคนไม่รับผิดชอบ” ผกามาศพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินหน้าบูดบึ้งออกไปด้านนอก ยังมีอีกหลายจุดที่เธอต้องคอยตรวจสอบความเรียบร้อย ก่อนคุณหญิงช่อฟ้าจะเข้ามา

“ได้ค่ะคุณผกา เดี๋ยวไก่จะรีบให้เจ้าหน้าที่สับเปลี่ยนเครื่องประดับให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ...” ผู้จัดการของงานรีบรับคำอย่างกระตือรือร้น เพราะในใจเธอนั้นแอบมีความคิดสนับสนุนให้มารตรีเป็นคนได้สวมไข่มุกเส้นนี้ถ่ายแบบใจจะขาด เธอไม่เห็นด้วยตั้งแต่ทีแรกแล้ว ที่จะให้โสภิญญานางแบบมือใหม่แกะกล่องมาสวมใส่ไข่มุกอันดามันเครื่องประดับตัวท๊อปของงาน แล้วให้มารตรีหญิงสาวสวยหมดจดแถมยังนิสัยดีน่ารัก ไปใส่เครื่องประดับโชว์ที่เป็นตัวรองจากอัญมณีชุดเด่นนั้นแทน อาจด้วยเคยทำงานกับมารตรีมาก่อนอยู่หลายครั้งหลายงาน เธอจึงได้รู้จักนิสัยใจคอของหญิงสาวคนนี้เป็นอย่างดี มารตรีไม่ได้มีดีแค่เฉพาะรูปร่างหน้าตาเท่านั้น แต่ทว่าภายในจิตใจของน้องสาวผู้นี้ ก็งดงามไม่แพ้กันอีกด้วย...

และเมื่อคุณผกามาศเดินตรวจความเรียบร้อยตามจุดต่างๆ เสร็จ เธอจึงเลี่ยงออกไปด้านนอก ยกหูโทรศัพท์ต่อสายตรงถึงคุณหญิงช่อฟ้าเพื่อรายงานปัญหาด้วยใบหน้าอันบึ้งตึงทันที...

เพราะไข่มุกอันดามันตัวเด่นสำหรับงานนี้ เป็นอัญมณีชุดพิเศษที่มีเพียงชุดเดียวในโลกเท่านั้น คงไม่ต้องพูดถึงเรื่องราคา เพราะมันมีค่ามากกว่านั้นมากมายมหาศาลนัก เม็ดไข่มุกทุกเม็ด ต่างถูกคัดสรรมาเป็นพิเศษ จากทะเลน้ำลึก ที่จัดว่าหาได้อยากจากแถบทะเลฝั่งซ้าย ซึ่งตัวของคุณหญิงช้อฟ้าเอง ท่านลงไปดูแลการผลิตทุกขั้นตอนด้วยตัวของท่านเอง ไม่ว่าจะเป็นขั้นตอนการคัดเลือกไข่มุกหรือแม้กระทั่งการออกแบบลวดลายก็ตาม...

โดยที่อัญมณีชุดอันดามันชุดนี้ ได้ถูกสั่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษ เพื่อใช้ในการโปรโมท การร่วมทุนระหว่างคุณหญิงช่อฟ้ากับทางเจ้าสัวราพโดยเฉพาะ มันเป็นอีกหนึ่งในหลายๆ ธุรกิจของเจ้าสัวราพ ซึ่งท่านกำลังให้ความสนใจ และอยากลงมือลองทำดู สถานที่การถ่ายแบบเลยต้องใช้สถานที่ถ่ายทำในโรงแรมของยมดิสรณ์ แทนโลเคชั่นอื่น

แต่ตอนนี้ท่านเจ้าสัวราพได้เดินทางไปท่องเที่ยวยังต่างประเทศท่านจึงได้สั่งการ ยกหน้าที่คอยอำนวยความสะดวกให้กับทีมงานของคุณหญิงช่อฟ้า ให้ขคราชเป็นผู้รับช่วงต่อ ก่อนจะมีงานเดินแฟชั่นโชว์เปิดตัวอย่างเป็นทางการอีกครั้ง หลังจากเจ้าสัวราพเดินทางกลับมาแล้วนั่นเอง...

“ตายๆ ตายแล้วแม่คุณแม่ทูนหัวของทิวลี่...ทำไมถึงได้สวยหยาดฟ้ามาดินถึงเพียงนี้ได้ค่ะ สวยเหมือนนางในวรรณคดี ทิวลี่เห็นแล้วมันอดมันเขี้ยวไม่ได้จิงจริ๊ง...” เสียงวี๊ดว้ายดังขึ้นภายในห้องแต่งตัว เมื่อช่างแต่งหน้ามือหนึ่งของวงการ หมุนซ้ายหมุนขวาร่างงดงามหมดจดตรงหน้า เพื่อทำการสำรวจผลงานของตัวเองเป็นรอบสุดท้าย และไม่เพียงแต่พูดเปล่า แม่ช่างแต่งหน้าประจำกองถ่ายร่างยักษ์ก็ยื่นมืออันใหญ่โตแตะลงบนใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวคนงาม พลิกไปพลิกมาชื่นชมผลงานด้วยความปลื้มใจ

“เธอสวยจริงๆ นะ รตรี” ทิวลี่เอ่ยชมจากใจจริง

“ขอบคุณค่ะพี่ทิ้วลี่...” มารตรียิ้มรับพร้อมพนมมือขึ้นไหว้ขอบคุณช่างแต่งหน้า พรางเปิดยิ้มกว้างเมื่อหันร่างของตัวเองส่องมองไปทางกระจกบ้าง

ใบหน้าหวานยิ้มให้กระจกเขินอาย...

“ก็เพราะฝีมือของพี่ทิวลี่นั่นแหละค่ะ ที่เณรมิตรผู้หญิงธรรมดาอย่างรตรี ให้ดูสวยมากยิ่งขึ้นได้ขนาดนี้ ลำพังแค่ตัวรตรีเอง ก็ไม่ได้มีความสวยมากมายอะไรนักหรอกค่ะ ต้องบอกว่าฝีมือของพี่ทิวลี่ล้วนๆ น่าจะถูกต้องกว่า...” หญิงสาวเอ่ยคำพูดถ่อมตัว ถึงแม้จะรู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง ที่มีแต่คนเอ่ยปากชมว่าเธอสวย แต่ความสวยของคนเรา บางทีมันก็เป็นเหมือนดาบสองคมได้เหมือนกันนะ...

“ไม่จริงสักนิดเลยค่ะคุณน้องขา คุณน้องน่ะเป็นคนสวยมากอยู่แล้วต่างหากละ อย่ามาทำเป็นถ่อมตัวไปหน่อยเลย แบบนี้ไม่ได้เรียกว่าสวยธรรมดาด้วยนะ แต่แถวบ้านพี่ทิวลี่น่ะเข้าเรียกว่าถ้าสวยมาก กอไก่ล้านตัวเลยจ้ะ แล้วก็สวยแพงด้วยนะคะบอกเลย...”

แม่ช่างฝีมือดีหัวเราะชอบใจ ก่อนจะหันไปเก็บอุปกรณ์บนโต๊ะด้วยความปลื้มปริ่มกับผลงานของตัวเอง โชคดีจริงๆ ที่เธอได้แต่งหน้าให้มารตรี ไม่ใช่นางแบบอีกคนที่ได้ยินเสียงแว่วๆ ว่ายังมาไม่ถึงสถานที่ถ่ายแบบเลยตอนนี้

“ขุนพระ! ตายแล้วอีลี่ นั่นคนหรือนางฟ้านางสวรรค์กันแน่ย่ะ...ผ่องมากเลยค่ะคุณน้องขา ยิ่งมองก็ยิ่งสวยเพริศพริ้งจนเข้าไปเตะตากรรมการสุดๆ เลยละค่า...” กะเทยร่างอ้อนแอ้นที่พึ่งเดินเข้ามาใหม่ถึงกับเอ่ยปากชมเปาะด้วยอาการตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น

“ผลงานของฉันย่ะอีลูกพีช...” ทิวลี่เงยหน้าขึ้นมาอวด ยักไหล่เก๋ให้เพื่อนร่วมงาน

“แล้วแม่นางแบบกิตติมศักดิ์ของหล่อนมาถึงแล้วหรือยังละ ได้ยินว่างานแรกก็เล่นมาสายเชียวเหรอ...แหมะ...นี่ถ้าเส้นไม่ใหญ่จริงคงทำไม่ได้หรอกนะจ๊ะแบบนี้ แต่ฉันได้ข่าวว่าเป็นเด็กของคุณราชเธอด้วยไม่ใช่หรือไงหึ...” เสียงบทสนทนาของช่างแต่งหน้าทั้งสองคน ทำให้คนฟังถึงกับใบหน้าหม่นวูบ ภาวนาขออย่าให้เขาเข้ามาวุ่นวายกับงานในวันนี้เลย เมื่อบทเรียนครั้งล่าสุดยังคงฝังเจ็บอยู่ในอกของเธอ มันยังไม่ได้ลบเลือนหายไปไหน ความเจ็บที่มันสั่งสมทีละนิด นานวันเข้ามันกลับยิ่งทำให้เธอเกลียดชังเขาเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ ได้แต่แอบหวังเอาไว้ อีกไม่นานหรอก ถ้าหากเธอเรียนจบและทำงานเป็นชิ้นเป็นอันจนมีเงินเก็บมากพอ เธอจะไม่ขออยู่ในวงโคจรที่ต้องใช้อากาศร่วมหายใจกับเขาอีก เธอจะไปให้ไกลแสนไกล ไกลห่างจากอสูรใจร้ายคนนี้จนไม่ต้องมาพบเจอหน้ากันอีกเลยในชาตินี้...

“ว่าแต่นี่หล่อนเข้ามาทำไมยะ ไม่รอแต่งหน้าให้คุณวิกกี้อะไรนั้นหรอกเหรอ...”

“ก็พี่ไก่ใช้ให้ฉันเอาไอ้นี้มาให้หนูรตรีใส่นะสิจ๊ะ...” ลูกพีชชูของในมือขึ้นมาโชว์ หันไปพูดกับนางแบบคนงาม

“ว้ายตายแล้ว นี่มันไข่มุกอันดามันนี่นา แล้วทำไมเอามาให้รตรีใส่ล่ะ ไหนบอกยายคุณวิกกี้อะไรนั้นต้องเป็นคนใส่ไม่ใช่หรอ ไงเอามาให้หนูรตรีของฉันสวมแทนเสียแล้วล่ะ...” ช่างแต่งหน้าร่างยักษ์ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดพรางย่นหัวคิ้วเรียวสวยสงสัย มารตรีเองก็เกิดอาการสงสัยไม่ต่างกัน หญิงสาวส่งสายตาเป็นคำถามไปให้ช่างแต่งหน้าที่เข้ามาใหม่

“นั่นน่ะสิคะพี่ลูกพีช รตรีไม่ใส่หรอกค่ะ”

“คำสั่งจากเบื้องบนค่ะ สั่งปลดแบบสายฟ้าฟาดเชียวนะ...” ลูกพีชขยับร่างเล็กของตนเอง ก้มลงไปกระซิบบอกด้วยใบหน้าสะใจเหลือเกิน

“ฉันละอดสมน้ำหน้าแม่นั่นไม่ได้ บุญมีแต่วาสนาไม่ถึงชัดๆ คิดว่าเป็นเด็กของคุณราช อยากจะมากี่โมงก็ได้หรือไง นี่ขนาดเจ้าหล่อนเพิ่งได้เคยถ่ายแบบตัวแรกแท้ๆ แต่เล่นทรงซะเหมือนเป็นคนดังก็ไม่ปาน...” ทิวลี่ออกความคิดเห็น

“ลูกสาวคนดังก็แบบนี้ละแก ฉันชินชาเสียแล้ว เจอฤทธิ์เดชของแม่เจ้าประคุณทั้งหลายมาจนเบื่อหน่าย” ทิวลี่ได้แต่ส่ายหน้า

มารตรีไม่ได้ออกความคิดเห็นอะไร รับฟังอย่างสงบ...

และบทสนทนาของทั้งสองที่กำลังออกรสออกชาติอย่างเมามันมีอันต้องหยุดค้างเติ่ง เมื่อเสียงแหลมของนางแบบในหัวข้อสนทนาดังแทรกเข้ามาถึงในห้องแต่งตัวด้านในเข้าพอดี

“มาแล้วค่ะทุกๆ คน...กี้พร้อมแล้วค่า...” ร่างงามระหงในชุดเดสสีเขียวมะกอกกำลังเดินนวยนาดใบหน้ายิ้มระรื่นเข้ามาภายในห้องถ่ายแบบอย่างไม่สะทกสะท้าน เพราะโสภิญญายังไม่รู้ตัว ได้ก่อเรื่องอะไรเอาไว้ โดยที่ข้างกายของเจ้าหล่อนมีร่างสูงสมาร์ตเดินตามเข้ามาตัวติดกัน แต่จะต่างกันตรงที่ใบหน้าของอีกคนนั้นไม่ได้ยิ้มแย้ม แต่กับบูดบึ้งงอหงิกมากกว่า

“ไหนล่ะคะ...ชุดไข่มุกที่จะให้กี้ใส่ถ่ายแบบ...” โสภิญญารีบทวงถามถึงไข่มุกชิ้นเอกของงานในวันนี้ เธอเป็นปลื้มหนักหนาตอนที่ขคราชโทรไปบอกกับพี่ชายของเธอว่าจะให้เธอเป็นผู้สวมใส่ไข่มุกเส้นนี้

ส่วนคนหน้าบูดบึ้งเพราะเริ่มหงุดหงิดกับแม่น้องสาวของเพื่อนจอมเจ้ากี้เจ้าการ กำลังสอดส่ายสายหามองหาสิ่งที่ทำให้เขานั่งทำงานอยู่ไม่เป็นสุข และเมื่อเขานั่งทำงานต่อไปไม่ได้จึงต้องกัดฟันเดินมายังแหล่งที่เป็นตัวก่อกวนความสงบสุขของเขาด้วยใจโหยหา และบังเอิญเหมือนกัน ที่เขาเจอโสภิญญาตรงทางเลี้ยวเข้ามาห้องวีไอพีนี้พอดี...

ผู้จัดการของงานถึงกับมีสีหน้าซีดสลด เมื่อได้ยินเสียงแหลมปรี๊ดของแม่นางแบบสาวเส้นใหญ่เอ่ยปากทวงถามถึงชุดไข่มุกชุดเด่น และพอจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา เมื่อนางแบบผู้นั้นเดินเข้ามาพร้อมกับใคร ผู้จัดการสาวจึงส่งยิ้มปูเลี่ยนๆ ไปให้แทน เมื่อสมองตอนนี้ยังไม่อาจคิดหาคำตอบสวยหรู เพื่อทำให้คนที่ถูกปลดกลางคันเหวี่ยงใส่ตัวเองได้...

“เอ่อ...มาแล้วหรือคะคุณวิกกี้...” ผู้จัดการสาวของงานรีบขยับเท้าเดินเข้าไปหาร่างอวบ ในชุดเซ็กซี่ด้วยความรู้สึกหวาดๆ เล็กน้อย ยิ่งเมื่อมองใบหน้าเรียบขรึมของเจ้านาย ซึ่งยืนตัวติดกันอยู่กับนางแบบสาวเส้นใหญ่ผู้นั้น ไม่บอกก็พอจะเดาได้ไม่อยากนัก สองคนนี้อาจมีความสัมพันธ์กันเกินคำว่าธรรมดา ไม่เช่นนั้นแม่นางแบบสาวฝึกหัดจะกล้ามาเหรดกับงานชิ้นแรกและชิ้นใหญ่เช่นนี้เลยเชียวหรือ...

“เรียบร้อยดีหรือเปล่าคุณไก่” เจ้าของโรงแรมเอ่ยถามแก้เก้อ

“เรียบร้อยดีค่ะคุณราช...แต่เอ่อ...” ผู้จัดการสาวส่งสายตาไปข้างกายของเจ้านายหวาดๆ ขคราชถอนใจ เขารู้หรอก ลูกน้องสาวหมายถึงอะไร

“เอาเถอะ...เดี๋ยวฉันจัดการให้เอง” คุณไก่พยักหน้า แต่ไม่ได้คลายกังวลอะไรลงเลยสักเรื่องเดียว นี่ถ้าแม่นางแบบเส้นใหญ่กับเจ้านายของเธอรู้เรื่อง การถูกปลดแบบสายฟ้าจากคุณหญิงช่อฟ้าเข้า มิอาละวาดจนงานนี้พังหรอกเหรอ ดูๆ ไปแล้วสองคนนี้นิสัยไม่น่าจะต่างกันสักเท่าไหร่ละมั้ง

“นี่เธอเป็นคนดูแลการถ่ายแบบวันนี้ใช่ไหม...ไหนล่ะ ไข่มุกอันดามันเส้นที่จะให้ฉันสวม เอามาสิฉันจะได้ใส่...” นางแบบที่ยังไม่รู้ชะตากรรมว่าถูกปลดกลางอากาศไปเรียบร้อย ร้องขอไข่มุก โดยไม่คิดว่าตัวเองนั้นได้กระทำความผิดอะไรไว้บ้าง แต่ก่อนที่ผู้จัดการสาวจะอ้าปากบอก แม่สาวที่พกเอาความมั่นใจมาเกินร้อย สะบัดใบหน้าเฉี่ยวไปทางเจ้าของโรงแรม ส่งยิ้มยั่วให้เป็นระยะ

“กี้ลืมขอบคุณพี่ราช ที่ใจดีให้กี้ได้สวมเครื่องประดับตัวท๊อปของงานวันนี้ ช่างเป็นเกียรติกับตัวกี้จริงๆ นะคะ ไม่คิดว่างานแรกก็ได้เป็นตัวเด่นเสียแล้ว...” โสภิญญาป้องปากทำทีหัวเราะน้อยๆ พอเป็นจริต เธอเงยหน้าขึ้นตวัดสายตาพราวยั่วเย้าพร้อมรอยยิ้มหวานเก๋ให้กับชายหนุ่ม ผู้ชายคนที่เธอเพียงเห็นรูปเขาในโทรศัพท์มือถือของพี่บวร ผู้มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกับเธอนั่นเอง

แวบแรกที่เธอเห็นรูปเขา ใจมันก็เกิดอาการปิ๊งชายหนุ่มตรงหน้าขึ้นมาอย่างปัจจุบันทันด่วน เขาช่างเป็นชายหนุ่มที่ทรงเสน่ห์อย่างหาตัวจับยาก อีกทั้งยังเพียบพร้อมไปด้วยคุณสมบัตินานัปการ ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา ฐานะเงินทองหรือแม้แต่ชื่อเสียงวงศ์ตระกูล นั้นล้วนโด่งดังติดอันดับต้นๆ ของประเทศก็ว่าได้

เธอจึงรบเร้าให้พี่บวรพาเธอไปแนะนำตัวให้ขคราชได้รู้จัก เผื่อเขาเกิดเห็นเธอแล้วชอบขึ้นมา ใจสองดวงจะได้ตรงกัน แต่จนแล้วจนรอดพี่ชายไม่ได้เรื่องของเธอก็ยังไม่เวลาพาเธอไปทำความรู้จักกับขคราชเสียที เธอจึงคิดแผนขอให้พี่ชายช่วยฝากฝังเธอเข้าวงการนางแบบ โดยทำทีเป็นถามไถ่จากบรรดาเพื่อนสนิท เจาะจงเฉพาะไปทางขคราชเป็นสำคัญ

และดูเหมือนทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามแผนที่เธอคิดวางเอาไว้อย่างดี เมื่อขคราชตอบรับว่าจะช่วยแนะนำ และเขาก็ช่วยอย่างที่ได้รับปากกับพี่ชายของเธอเอาไว้จริงๆ เสียด้วย มันจึงทำให้เธอหลงคิดเข้าข้างตัวเอง ไอ้ที่ขคราชยอมรับปากช่วยเรื่องนี้ อาจเป็นเพราะตัวชายหนุ่มเอง นั้นอาจมีใจให้เธออยู่ไม่มากก็น้อย แล้วยิ่งเมื่อเขาวางตัวให้เธอเป็นผู้สวมชุดไข่มุกอันดามัน ชุดอัญมณีท้องทะเลชุดเด่นของงานในวันนี้ จึงทำให้โสภิญญาเชิดหน้าลำพองตัว คิดว่าตัวเองนั้นสำคัญที่สุดของงาน จึงทำให้เธอไม่คิดจะสนใจเรื่องเวลา อยากจะมาตอนไหนเธอก็มาอย่างที่เห็นกันอยู่ในตอนนี้นั่งเอง...

“ขอบคุณนะคะพี่ราช...” เธอยกมือขึ้นไหว้เขาอีกครั้งหนึ่ง

“ครับ...” ขคราชยิ้มรับ และบังเอิญรอยยิ้มนั้นตกอยู่ในสายตาของคนที่กำลังเดินออกมาจากห้องแต่งตัวเข้าพอดี

มารตรีชะงักเท้าเดินให้ช้าลง แสร้งทำมองไปอีกด้าน แม้ความจริงเธอจะสะดุดใจกับภาพตรงหน้าอยู่ไม่น้อยก็ตาม

ขคราชเลิกสนใจสาวน้อยน่ารำคาญข้างกาย เขาเริ่มสอดส่ายสายตามองหาเป้าหมาย เพียงไม่นานเขาต้องสะดุดเข้ากับร่างอรชรดูอ่อนหวานไปทั้งเนื้อทั้งตัว ด้วยชุดที่เธอสวมใส่ถ่ายแบบในวันนี้ ช่างดูโดดเด่นขับผิวพรรณขาวนวลตาให้ยิ่งโดดเด่นผ่องอำพันมากขึ้นอีกหลายเท่าตัว จนสายตาคมดุเป็นนิจขยายกว้าง มองภาพงดงามตรงหน้าค้างเติ่งอยู่อย่างนั้นหลายนาที เจ้าของร่างงดงามต้องหลบสายตาคมเข้มแต่แฝงไปด้วยความร้อนแรงนั้นทันทีที่เธอเผลอไปสบเข้า...

“คุณไก่ขา ทิวลี่พานางแบบคนงามมาให้แล้วนะคะ ดูสิ...คนอะไรจับแต่งอะไรก็ช่างสวยไปเสียหมด...” ช่างแต่งหน้ามือหนึ่งจีบปากจีบคออวดผลงานชิ้นโบแดงของตัวเอง และเมื่อผู้จัดการสาวเอี้ยวตัวไปตามเสียง เธอจึงถือโอกาสเฉลยให้นางแบบมือใหม่ได้เห็นในสิ่งที่เธอเรียกร้องไปในตัวเสียเลย...

“เอ่อ...คือ...เอ่อ...นั่นไงคะ ชุดไข่มุกอันดามันที่คุณวิกกี้อยากเห็น...” ผู้จัดการสาวชี้ไปยังลำคอระหงของผู้สวมใส่โดยแอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ เมื่อเธอเหลือบเห็นประกายตาวาวโรจน์ของเจ้านายและนางแบบเส้นใหญ่ ยามเมื่อมองไปตามนิ้วที่เธอชี้บอก ขนแขนในกายจึงลุกชันขึ้น ใจก็แอบนึกเป็นห่วงผู้สวมใส่อยู่ไม่น้อย หากเจ้านายจอมโมโหร้ายอาละวาดขึ้นมาจะทำยังไงกันล่ะทีนี้...

ส่วนโสภิญญาเองก็มองไปตามนิ้วมือของผู้จัดการสาว สายตาที่ถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงามถึงกับเบิกกว้าง อารมณ์ไม่พอใจจึงพุ่งสูงขึ้นอย่างคนที่เคยถูกตามใจกันมาตั้งแต่เด็ก

“กรี๊ด!!! .... นี่มันเรื่องอะไรกันคะคุณไก่ ทำไมแม่คนนั้นถึงกล้าเอาไข่มุกของกี้ไปใส่ได้...กี้ไม่ยอม และกี้ต้องการคำอธิบายด่วนด้วยค่ะ...” ผู้จัดการสาวส่งสายตาลำบากใจ เลยผ่านไปยังเจ้านายหนุ่มของตัวเอง ไม่รู้จะเริ่มต้นอธิบายออกไปว่าอย่างไรดี ในเมื่อความผิดของแม่นางแบบเส้นใหญ่คนนี้ เจ้านายของเธอก็อาจมีส่วนผิดอยู่ด้วยไม่ใช่น้อย นี่ก็คงไปขลุกอยู่ด้วยกันมาจนลืมเวล่ำเวลาของงานไปเลยนะสิท่า ถึงได้พากันมาสายโด่งเอาเสียป่านนี้...

เขาเลยจะรู้ ขคราชเพิ่งได้พบหน้าของโสภิญญาก่อนเลี้ยวมาทางนี้นี่เอง...

“พี่ราช! ...กี้ไม่ยอมนะคะ พี่ราชต้องจัดการให้กี้ด้วย กี้จะใส่ชุดไข่มุกเส้นนั้น แม่คนนั้นมันเป็นใครถึงได้ใจกล้าหน้าด้านมาเอาของที่เป็นของกี้ไปใส่กันคะ...” นางแบบเส้นใหญ่ผู้เอาแต่ใจเขย่าลำแขนใหญ่ไปมา เพื่อเรียกร้องจะเอาแต่ใจ ขคราชเมื่อโดนเขย่าแรงๆ จึงหลุดออกมาจากภวังค์ ก้มลงมองแขนของตัวเองที่ถูกเขย่าจนรู้สึกรำคาญ

ส่วนมารตรีมองภาพเบื้องหน้าด้วยสีหน้าซีดเผือดลง ขยับกายงามเข้าหาช่างแต่งหน้าสาวประเภทสองด้วยความหวาดหวั่น เธอเริ่มกลัวเกรงกับสายตาคมดุของเขายามมองมาที่เธอ หัวใจดวงน้อยก็พลอยจะฟ่อลงไปเรื่อยๆ เมื่อสิ่งที่เธอเฝ้าเพียรภาวนาขอเอาไว้ก่อนหน้านี้ไม่เป็นผลสำเร็จ...

“ไปถอดไข่มุกเส้นนั้นมาให้วิกกี้สวมแทน แล้วก็ช่วยอธิบายให้ฉันฟังด้วย นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นมา ทำไมถึงให้แม่นั่นสวมไข่มุกชุดพรีเมี่ยมแทนวิกกี้ ฉันสั่งเอาไว้แล้วไม่ใช่หรือไง ว่าใครเหมาะสมจะสวมใส่ไข่มุกเส้นนั้นถ่ายแบบ หรือคำสั่งของฉันมันไม่มีความหมายกับพวกเธอเสียแล้ว...” ขคราชตวาดเสียงกร้าวเพื่อเป็นการกลบเกลื่อนอาการ ณ จังงังเมื่อยามเห็นหญิงสาวที่เขาแสนจะคิดถึง ชายหนุ่มต้องรีบสะบัดความคิดชื่นชมกับความงดงามไร้ที่ติของมารตรีให้หลุดออกไปจากก้านสมองเสียโดยไว เขาไม่อยากให้ใครมาล่วงรู้ไอ้ความรู้สึกเฮ็งซวยที่เขาเองก็ยังหาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้สักที มันคืออะไรกันแน่ ทั้งๆ ที่เขาคอยย้ำเตือนเฝ้าบอกกับตัวเองเป็นครั้งที่ร้อยที่ล้านว่าเขาเกลียดมารตรีมากมายขนาดไหน แต่ในส่วนลึกของจิตใจ ทำไมเขาถึงได้ไปอาลัยอาวรณ์ โหยหาอยากอยู่ใกล้ชิดกับผู้หญิงคนนี้อยู่ตลอดเวลาด้วยก็ไม่รู้ด้วย...

“ใครใช้ให้เธอเอามันไปใส่ไม่ทราบหะ ไม่รู้หรือไงว่าไข่มุกเส้นนั้น มันมีมูลค่ามหาศาลมากกว่าผู้หญิงระดับเธอจะเอามันไปสวมใส่ให้เกิดราคี และสร้อยไข่มุกเส้นนั้นมันจึงเหมาะสมกับผู้หญิงสูงส่งอย่างวิกกี้ไม่ใช่เธอ มารตรี...”

ชายหนุ่มถึงกับลมออกหู หลุดคำพูดหยามหมิ่นในตัวของหญิงสาวออกไปเมื่อเขาเห็นชุดอัญมณีราคาร้อยล้านไปปรากฏอยู่บนลำคอระหงของผู้หญิงที่เขาเฝ้าย้ำบอกกับตัวเองอยู่ตลอดเวลา ว่าเขาต้องรังเกียจเธออย่างเหลือแสนแทน มารตรีได้แต่ยืนเม้มริมฝีปากอิ่มเข้าหากันแต่ไม่พูดตอบโต้อะไร ใบหน้างามก้มลงมองพื้น ปล่อยให้เขาพูดจาทำร้ายจิตใจเธอจนกว่าเขาจะพอใจ พอเหนื่อยเดี๋ยวก็หยุดพูดไปเองนั่นแหละ ถึงจะนึกเสียใจในคำหยามหมิ่นของเขามากมายขนาดไหน แต่สิ่งที่เธอทำได้ ก็คือยืนนิ่งๆ ยอมให้เขาด่าทอเธอต่อไปเท่านั้นเอง ชายในร่างหญิงมองหญิงสาวข้างกายอย่างนึกเห็นใจ มือหนาจึงยกลูบมือบางเพื่อปลอบใจไปในตัว

ขคราชได้แต่กัดกรามกรอดๆ นึกโมโหตัวเองขึ้นมา เพราะตอนแรกเขาก็มัวแต่ตกตะลึงกับความงดงามอย่างไร้ที่ติของแม่นั่น จึงไม่ทันได้สังเกตเห็นเส้นไข่มุกบนลำคอของเจ้าหล่อน และหากมองกันให้ดีโดยไร้สิ่งอคติใดๆ ในใจแล้วละก็ เขาก็ไม่อาจยอมรับกับตัวเองได้อีกเช่นกัน ว่าเมื่อของทั้งสองสิ่งที่เขาเห็นอยู่ตอนนี้นั้น เมื่อมันมารวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน มันช่างดูเป็นอะไรที่ลงตัวอย่างหาข้อบกพร่องไม่ได้เลย

เขาเองก็ออกจะตะลึงกับความงามอย่างหาที่ติไม่ได้สักนิดในตัวของมารตรี ทุกอย่างบนร่างกายของเจ้าหล่อนดูช่างงดงามสง่าหมดจดตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า มันช่างเป็นอะไรที่ดูเหมาะสมกลมกลืนไปกับอัญมณีชุดนั้น จนเหมือนดั่งว่าคุณป้ามหาภัยจอมเจ้ายศเจ้าอย่างสั่งทำไข่มุกเส้นนี้ขึ้นมาเพื่อให้มารตรีสวมใส่อย่างไรอย่างนั้นก็ว่าได้...

“เธอรีบถอดมันออกมาเดี๋ยวนี้...”

เมื่อเสียงทรงอำนาจแผดขึ้นดังลั่น มารตรีที่เบียดกระแซะร่างชายแต่ใจหญิง รีบยกมือเกาะลำแขนของอีกฝ่ายไว้ด้วยความตกใจ แววตาหวานประหวั่นมองเจ้าของสถานที่ด้วยสายตาตัดพ้อน้อยใจ ทำไมเขาต้องมาตวาดเธอด้วยก็ไม่รู้ ใช่ว่าเธออยากจะสวมใส่ไข่มุกเส้นนี้เสียเมื่อไหร่ จะให้เธอใส่อะไรเธอก็ใส่ได้ทั้งหมดอยู่แล้ว หรือไอ้ที่เขาโกรธจนหน้าดำหน้าแดงอยู่นี่เป็นเพราะเห็นเธอเอาไข่มุกที่น่าจะเป็นของคนรักของเขาไปสวมใส่แทน

อืม...ก็อาจจะเป็นไปได้

"พี่ทิวลี่คะ รตรีรบกวนถอดสร้อยให้รตรีหน่อยได้ไหมคะ รตรีจะถอดคืนเขานะค่ะ จะได้สิ้นเรื่องสิ้นราวกันเสียที..."

"ใจเย็นๆ ก่อนค่ะคุณน้องขา นี่เป็นคำสั่งจากคุณหญิงช่อฟ้าเหมือนกัน เอาไว้รอคุณหญิงท่านมาตัดสินเองก็แล้วกันนะ หนูรตรีอยู่เฉยๆ ก่อนเถอะจ้ะ ให้คุณไก่เขาจัดการรับหน้าไปก่อน..." ทิวลี่กระซิบห้ามให้มารตรีใจเย็นๆ เอาไว้ก่อน หากถอดคืนตามคำสั่งของขคราชตอนนี้ อีกเดี๋ยวก็ต้องเจอพายุลูกใหญ่จากเจ้าของงานแท้จริงอีกจนได้

“ฉันสั่งให้ไปถอดไข่มุกเส้นนั้นมาไง ไม่ได้ยินกันหรือไงหะ หรืออยากจะหางานใหม่ทำกัน! ” ขคราชประกาศขู่ฟ่อขึ้นอีกรอบ จึงทำให้โสภิญญาปรายหางตามองอย่างเย้ยหยันไปยังหญิงสาวที่ยืนหน้าซีดเกาะแขนกะเทยร่างใหญ่ด้วยความรู้สึกภูมิใจ หลงคิดเข้าข้างให้ความสำคัญกับตัวเอง ขคราชต้องถูกใจเธอแน่ๆ เขาถึงได้ลุกขึ้นมาเต้นผางเพื่อยึดสิ่งที่ต้องเป็นของเธอกลับคืนมา

“ใครกันหรือคะพี่ราช แม่คนนั้นน่ะ” โสภิญญายื่นริมฝีปากตรงไปยังหญิงสาวที่เธอยังไม่รู้จัก “ทำไมถึงได้หน้าด้านหน้าทนไม่ยอมถอดชุดไข่มุกคืนมาให้เจ้าของผู้ที่ต้องสวมใส่มันอย่างแท้จริงเสียที กี้บอกตามตรงเลยนะคะ กี้ไม่รู้จะทนใส่ไข่มุกเส้นนั้นต่อจากแม่นั่นได้หรือเปล่าเสียด้วยสิ นี่คงต้องสั่งให้ช่างเขาเอาไปทำความสะอาดกันยกใหญ่เสียก่อนเอามาให้กี้ใส่ใหม่แล้วล่ะค่ะ ไม่งั้นกี้ไม่ใส่จริงๆ ด้วย ...”

โสภิญญาเบะริมฝีปากออกแสดงท่าทางเหมือนรังเกียจสร้อยไข่มุกบนลำคอของมารตรีขึ้นมา เมื่อเธอรู้สึกไม่ถูกชะตากับผู้หญิงที่ดูสวยหมดจดไปทั้งเนื้อทั้งตัวอย่างนึกอิจฉา รางอิ่มจึงเบียดชิดให้อกอวบเสียดสีไปกับลำแขนแข็งแรง ก่อนจีบปากจีบคอเชิดใบหน้าขึ้นพูด เพื่อเรียกร้องในสิ่งที่ตัวเองคิดว่าอยู่เหนือกว่าคนทั้งงาน

ขคราชไม่ได้รู้สึกรู้สาสักนิดกับสิ่งของเสนอเย้ายวนอวบอิ่ม ที่กำลังเบียดชิดเสียดสีไปมากับลำแขนของตัวเองอยู่ เขาเพียงชำเลืองหางตาลงมองคนน่ารำคาญข้างกาย แต่ต้องข่มใจตัวเองเอาไว้ไม่ให้สะบัดร่างนี้ทิ้งไปซะก่อนความอดทนของเขาจะหมดลง เพราะอย่างน้อยในความน่ารำคาญของโสภิญญา ก็ยังสร้างประโยชน์ให้เขาได้สะใจอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

“พี่ไก่ตกลงว่าจะเอายังไงดีค่ะ ถอดหรือไม่ถอด...” ลูกพีชเดินเข้ามาสะกิดแขนหัวหน้าของตัวเองเพื่อเป็นการปรึกษา

ผู้จัดการสาวได้แต่ส่ายหัวไปมาพร้อมกับส่งสายตาหารือกับพนักงานอีกหลายๆ คนในห้องนั้น แต่ต่างก็พร้อมใจกันส่ายหน้าหันไปมองกันและกันเลิ่กลั่กไปหมด เมื่อยังไม่รู้จะแก้ไขเหตุการณ์ตรงหน้านี้เช่นไรดี ในเมื่อคำสั่งปลดนางแบบผู้สวมใส่ไข่มุกอันดามัน เป็นคำสั่งมาจากทางเจ้าของงานนี้อย่างแท้จริง และขคราชก็คือเจ้านายของพวกตน สรุปคือจะทำตามคำสั่งฝั่งไหน ก็ล้วนแต่มีผลในเรื่องของความมั่นคงด้านอาชีพแทบทั้งสิ้น...

“พี่ราชคะ ดูพนักงานของพี่สิ ยังยืนซื่อบื่อทำเฉยไม่ยอมทำตามคำสั่งของพี่ราชสักที นี่คงคิดจะไม่เกรงใจกันแล้วใช่ไหม ถึงได้กล้าขัดคำสั่งของเจ้านายได้แบบนี้...” วิกกี้เขย่าแขนเพื่อเอ่ยฟ้อง และเมื่อเงยใบหน้าขึ้นไปมอง ไอ้อาการฮึดฮัดเอาแต่ใจก็เริ่มแผลงฤทธิ์ขึ้นมา เมื่อร่างหนายังคงยืนเฉยไม่ได้กล่าวคำเด็ดขาดออกมาอย่างที่เธอหวังเอาไว้ และต้องหงุดหงิดมากยิ่งขึ้น เมื่อเธอเห็นสายตาของชายหนุ่ม เผลอมองร่างระหงของผู้หญิงคนนั้นแบบตาไม่กะพริบ จิตใจของคนขี้อิจฉาเลยร้อนรุ่มทนไม่ได้ เมื่อดูๆ แล้วตัวเธอนั้นช่างดูด้อยกว่าตรงหน้าอยู่หลายขุม เมื่อไม่เห็นขคราขจะทำตามที่เธอร้องขอเสียที คนที่คิดว่าตัวเองอยู่เหนือกว่าจึงสะบัดหน้าเชิดขึ้นหันไปเล่นงานแม่ผู้หญิงหน้าไม่อายด้วยตัวเองเสียเลย...

“หึ...หล่อนกล้าดียังไงไม่ทราบย่ะ ถึงได้มาหยิบเอาไข่มุกอันดามันที่มีค่ามหาศาลเส้นนั้นมาใส่แทนฉันได้ นี่เธอไม่รู้หรือไงว่าพี่ราชน่ะเขาต้องการให้ฉันใส่มันไม่ใช่ผู้หญิงอย่างเธอ...” มารตรีอยากจะพยักหน้าว่ารู้ ขคราชไม่มีทางให้เธอได้ใส่สร้อยพรีเมี่ยมเส้นนี้แน่ๆ แต่ก็ได้แต่ยืนนิ่งทนรับฟังคำดูถูกต่อไปโดยไม่คิดจะเถียงกลับ ขคราชยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย เมื่อหนนี้เขาไม่เสียแรงที่ใช้มือคนอื่นเป็นการทำร้ายจิตใจของผู้หญิงร้อยมารยาตรงหน้าได้สำเร็จ

“เธอมันก็แค่ผู้หญิงชั้นต่ำธรรมดาๆ คนหนึ่งเพียงแค่นั้น อย่าได้มาสะเออะยกตัวตีเสมอคนอย่างฉันไปหน่อยนักเลยน่า เธอก็น่าจะรู้ตัวดีนะว่าสร้อยเส้นนี้มันไม่คู่ควรอะไรกับผู้หญิงสุดแสนจะธรรมดาต่ำต้อยอย่างเธอเลยสักนิด และจงจำใส่หัวสมองกลวงๆ ของเธอเอาไว้ด้วย ฉันคนนี้ต่างหากล่ะที่เหมาะสมและคู่ควรอย่างยิ่งที่จะสวมใส่ไข่มุกอันดามันเส้นที่อยู่บนคอคางคกอย่างเธอ...” พูดจบโสภิญญาก็ผละตัวเองออกมาจากร่างแกร่ง เพื่อจะเดินเข้าไปเอาสร้อยมาสวมใส่แทนจากมารตรี

“ถอดมาคืนฉันเสียสิ แม่ผู้หญิงหน้าไม่อาย...” โสภิญญาแบมือออกเพื่อขอสร้อยคืน

มารตรีไม่ได้พูดอะไรออกมาเพื่อเป็นการปฏิเสธ ในเมื่อผู้หญิงคนนี้อยากได้นัก เธอก็จะถอดคืนมันให้ เรื่องวุ่นวายตอนนี้จะได้จบๆ ลงเสียที ยิ่งเมื่อได้เห็นแววตาเยาะหยันจากสายตาดำสนิทของคนใจร้าย มารตรีก็ได้แต่จำทนรีบยกมือขึ้นเพื่อเตรียมจะถอดสร้อยคอออกมา

*********************

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Nymphnim
ติดตามอ่านค่าาา
เมื่อ 1 สัปดาห์ 6 วันที่แล้ว

ความเห็นโดย Boo
Ohio Ohio ohio
เมื่อ 1 ปี 3 เดือนที่แล้ว

รีวิว