บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)-Ep7/3 : เพื่อนเก่า(จบบท)

โดย  กนกรส มาศอุไร

บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)

Ep7/3 : เพื่อนเก่า(จบบท)

วางจำหน่ายในรูปแบบ Ebook แล้วสามารถโหลดซื้อได้ที่ meb ookbee Hytexts...แล้ววันนี้

ตอน...เพื่อนเก่า(จบบท)

“นั่งลงสิ...” คำสั่งเสียงเฉียบขาดดังขึ้น แตกต่างจากเสียงอ่อนเสียงหวานแบบเมื่อกี้ลิบลับ มารตรีแกล้งทำเป็นหูทวนลม ทำทีเป็นมองสำรวจรอบร้านไปทั่ว เพราะเผื่อบังเอิญเธอจะได้เจอรุ่นพี่วันนี้ด้วย

“อย่ามาเล่นองค์กับฉันตอนนี้ เพราะฉันหิวจนจะกินเธอได้ทั้งตัวอยู่แล้ว ถ้าเธอยังไม่อยากจะอายใครต่อใครในร้านนี้ ก็ช่วยทำตัวอยู่ในโอวาทอย่ามาทำให้ฉันโมโหเธอขึ้นมาอีกคนเลยเชียว...แล้วจะหาว่าฉันไม่เตือน” คนโมโหหิวลากเก้าอี้ลงนั่งอย่างกระแทกกระทั้น แต่ก็ไม่ลืมดึงเอาร่างบอบบางซึ่งตอนนี้มีใบหน้างอง้ำให้นั่งลงข้างๆ ตัวเองด้วย ก่อนจะเบียดร่างกระแซะเข้าใกล้ไม่ยอมห่าง

“แล้วจะนั่งบื้ออีกนานไหมหะแม่คุณจ๋า ไม่เห็นหรือไงนั่นน่ะเมนู เห็นแล้วก็ช่วยเปิดมันออก แล้วก็จัดการทำหน้าที่สั่งอาหารให้ฉันด้วย เอาแบบที่ฉันชอบด้วยนะ แล้วก็อย่าช้าด้วย...”

เมื่อเด็กเสิร์ฟชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งนำเอาเมนูของร้านมาวางไว้ตรงหน้า ขคราชใช้มือเลื่อนเมนูเล่มนั้นไปยังด้านหน้าของคนด้านข้าง ก่อนจะวาดมือไปยังด้านหลังของเก้าอี้แสดงความเป็นเจ้าของออกมาอย่างเปิดเผย เมื่อเขาเห็นไอ้เด็กเสิร์ฟหนุ่มคนนั้นมันดันทะลึ่งเหล่ตาลงมองแม่ร้อยเล่ห์ของเขาด้วยสายตายิ้มๆ ไอ้นี่มันวอนหาเรื่องใส่ตัวเสียแล้วไหมล่ะ เดี๋ยวพ่อก็ได้อาละวาดเสียให้โดนไล่ออกจากร้านนี้แทบไม่ทันหรอก ไอ้บ้าเอ๊ย! ...ชายหนุ่มเขม้นสายตาวาวโรจน์มองไปยังไอ้เด็กเสิร์ฟหนุ่มอย่างหัวเสีย ทว่าคนถูกมองด้วยสายตาดุๆ นั้นก็หาได้สะทกสะท้านไม่ ยังคงยืนส่งยิ้มหวานให้กับรุ่นพี่คนสวยอย่างคนที่คุ้นเคยกันเป็นอย่างดี...

ส่วนคนถูกบังคับแกมข่มขู่ให้สั่งอาหาร ไม่ได้กางเมนูออกแต่อย่างใด หญิงสาวส่งยิ้มให้เด็กเสิร์ฟรุ่นน้องอย่างคนสนิทสนมคุ้นหน้าคุ้นตากันเป็นอย่างดีพร้อมกับเอ่ยเสียงหวานสั่งอาหารออกไป...

“พี่เอา ต้มจืดเต้าหู้ทรงเครื่อง ผัดฉ่าปลากรอบ กุ้งอบวุ้นเส้น แล้วก็ขอยำทะเลปลาเผาเพิ่มอีกจานด้วยนะ แต่เอาแบบไม่เผ็ดมากนะจ๊ะ...” มารตรีเอ่ยสั่งเมนูอีกสามสี่อย่างเพิ่มให้ขคราช

“ครับพี่รตรี...” ตอนแรกคนฟังถึงกับเปิดยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ เมื่ออาหารที่มารตรีสั่งล้วนเป็นสิ่งที่เขาโปรดปรานแทบทั้งนั้น มันเป็นความรู้สึกภูมิใจอยู่ลึกๆ อย่างน้อยมารตรีก็ยังจดจำสิ่งเล็กๆ น้อยๆ สำหรับตัวเขาได้ แต่รอยยิ้มเบ่งบานต้องมีอันปิดฉับสนิทลง เมื่อเขาได้ยินไอ้เด็กเสิร์ฟมันเรียกชื่อของแม่ร้อยเล่ห์ขึ้นมา

แล้วสองคนนี้แอบไปรู้จักกันมาตอนไหนวะคนหน้าบูดเริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้...

“วันนี้จะรับน้ำแตงโมปั่นเพิ่มด้วยไหมครับพี่รตรี มันเป็นสูตรใหม่ที่พี่พี แกไปแอบฝึกคิดค้นมาเมื่อไม่นานนี้เองครับ พี่รตรีคงยังไม่เคยลองชิม...” เจ้าเด็กเสิร์ฟที่ยังไม่รู้ชะตากรรมของตัวเองเสนอเมนูพิเศษเพิ่มเติม

“เขาไม่ชอบกินแตงโม ไม่ต้องมาเสนอ เอาแค่ที่สั่งนั่นแหละ แล้วรีบไปให้พ้นหน้าฉันได้แล้ว...”

คนกำลังจะพยักหน้ารับ ต้องหันไปส่งสายตาเป็นคำถามยังคนส่งเสียงตอบปฏิเสธห้วนๆ เธอไม่ชอบกินแตงโมตั้งแต่เมื่อไหร่ และดูเหมือนเด็กเสิร์ฟหน้าตาดีจะพอจับน้ำเสียงไม่พอใจของลูกค้าออก เขาจึงรีบเอ่ยปากขอโทษด้วยน้ำเสียงนอบน้อมลง

“เอ่อ...ขอโทษด้วยครับ...” มารตรีจึงต้องรีบเข้ามาไกล่เกลี่ย โดยไม่ลืมส่งยิ้มขออภัยไปยังรุ่นน้อง คนบ้านี้ก็ชักจะเหลือเกิน ทำไมต้องทำหน้าทำตาไม่พอใจเหมือนไปโกรธใครเขามาร้อยปีร้อยชาติอย่างนั้นด้วยก็ไม่รู้ นั่นมันเป็นหน้าที่ของเขาที่ต้องแนะนำเมนูพิเศษเพิ่มเติม ทำไมจะต้องไปใส่อารมณ์ร้ายๆ กับคนอื่นด้วยก็ไม่รู้ คนบ้าอะไรอย่างนี้นะ...

“งั้นพี่ขอแค่นี้ก่อนก็แล้วกันนะโจ เอาไว้เดี๋ยวพี่จะเข้าไปคุยด้วยถ้าพี่ว่าง ว่าแต่วันนี้พี่พีจะเข้ามาดูร้านหรือเปล่า พอดีพี่อยากจะขอบคุณพี่พีเรื่องสมุดรายงานวิชาของอาจารย์มนัสชัยนะจ๊ะ...”

“มาครับพี่รตรี แต่อาจจะเข้ามาช้าสักหน่อยนะครับ พอดีพี่พีแกกลับไปบ้านของคุณย่าที่อยุธยามา เห็นว่าจะไปขอสูตรทำขนมไทยเพื่อเอามาเพิ่มเติมให้กับเมนูขนมหวานในร้านน่ะครับ...”

“นี่จะคุยกันอีกนานไหมหะ...จะได้เปลี่ยนร้านกิน คนบอกว่าหิวๆ หูแตกกันหรือไงถึงได้คุยกันอยู่นั่นแหละ...” คนโมโหหิวเริ่มออกอาการฟาดงวงฟาดงาใส่คนทั้งคู่ ดวงตาดำสีนิลจ้องเขม็งไปยังเด็กเสิร์ฟ จนคนโดนจ้องต้องรีบเอ่ยปากขอโทษ

“ครับๆ ขอโทษอีกครั้งครับ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้แล้วครับ...”

เมื่อพอจะแปลความหมายในแววตาแรงกล้านั้นออก เด็กเสิร์ฟจึงรีบลนลานขอตัวไปอย่างเร่งด่วน ไม่ใช่แต่เพียงตัวเองจะซวยจนตกงานโดยไม่รู้ตัว แต่เขากลัวรุ่นพี่คนสวยของตัวเอง อาจจะโดนหางเลขตามไปด้วยอีกคนก็อาจเป็นได้ ถ้าหากเขามัวแต่อ้อยอิ่งยังไม่ยอมขยับไปจากโต๊ะนี้เสียที

“เฮ้อ! เธอนี้มันชักจะอาการหนักเข้าไปทุกทีแล้วสินะมารตรี ไปไหนก็อ่อยผู้ชายมันทั่วไปหมด ไอ้ราคาที่ฉันจะเสนอให้ตอนแรกก็คงจะได้ไม่ถึงแล้วละ ถ้าเธอเล่นทำตัวยั่วผู้ชายมันไม่เลือกที่ไม่เลือกเวลาแบบนี้...” ชายหนุ่มแสร้งถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย คำพูดของเขาเล่นเอาคนฟังถึงกับใบหน้าชาดิก ยิ่งเมื่อลำแขนที่พาดไปบนเก้าอี้ของเขามันเลื่อนมาโอบไหล่บอบบางของเธอแล้วดึงรั้งเข้ามาประชิดตัวเขาเท่านั้น มารตรีก็ได้แต่กัดกรามกรอดๆ อยากจะหันไปตะกุยไอ้หน้ากวนโมโหของเขาให้พังยับเสียโฉมกันไปเลยทีเดียว

“คุณราช! ปล่อยรตีเดี๋ยวนี้นะ...”

“อยู่เฉยๆ ก่อนน่า...” ใบหน้าหล่อโน้มเข้ามาคลอเคลียแถวๆ บริเวณแก้มใส ปลายจมูกโด่งปัดป่ายบังคับไม่ให้หญิงสาวเบี่ยงใบหน้านวลใสหลบไปไหนได้ ริมฝีปากหนาจึงกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างริมหู

“วีวี่กำลังมองมาที่เราสองคน ช่วยอยู่นิ่งๆ ก่อนจะได้ไหม อย่าพึ่งเล่นบทบาททำตัวสะดีดสะดิ้งอะไรกับฉันตอนนี้เลยเชียว ประเดี๋ยวแผนการของฉันก็จะเสียเรื่องหมดพอดี ฉันไม่ชอบขี้หน้าผู้หญิงคนนั้น และมันก็เป็นหน้าที่ของเธอที่จะต้องช่วยฉันกำจัดแม่นั่นออกไปให้ห่างจากชีวิตของฉันด้วย นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เธอโปรดรู้เอาไว้ให้ดีๆ ก็แล้วกัน เธอจะต้องให้ความร่วมมือกับฉันห้ามดื้อห้ามปฏิเสธเด็ดขาด...”

รู้อะไรทำไมต้องรู้ มารตรีอยากจะย้อนถามเขากลับไปอยากที่ใจนึก ก็แล้วไง มันก็ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับเธอเสียหน่อย ในเมื่อเธอกับเขาไม่ได้เป็นคนรักกันอย่างที่เขาพูดจาโกหกออกไป ทำไมเธอจะต้องช่วยเขาด้วย มันไม่ใช่เรื่องอะไรของเธอเลย โธ่เอ๊ย! พ่อคนถือเนื้อถือตัวเชอะ! มันก็เป็นแค่เพียงลมปากของคนชอบโกหกอย่างเขาทั้งเพ...

“เอาน่า...ฉันไม่คิดจะใช้เธอฟรีๆ เสียหน่อย ฉันจะจ่ายค่าจ้างให้เธออย่างสมน้ำสมเนื้อก็ได้ หรือว่าเธอกลัวจะเสียเหยื่อหากว่าใครมารู้เรื่องนี้เข้า”

“ก็แล้วแต่คุณราชจะคิดก็แล้วกันค่ะ...” มารตรีกระแทกเสียงตอบเชิดใบหน้าหวานขึ้นมองเพดาน ซึ่งประดับประดาเต็มไปด้วยภาพวาดของเจ้าของร้านอาหาร ชมชบา

“ดี...งั้นตกลงตามนี้ ฉันจะจ้างเธอมาเป็นคนรักของฉันก็แล้วกัน”

“คะ? คุณราชว่ายังไงนะคะ จ้างรตีให้เป็น...เอ่อ...”

“คนรัก...” คนตีขลุมทึกทักเอาแต่ใจตัวเองตอบให้เสร็จสรรพ

“แต่รตรีไม่ได้หมายความ...” หญิงสาวกำลังจะบอกกับเขาว่า เธอไม่ได้หมายถึงยอมรับปากเป็นคนรักของเขาเสียหน่อย

“ตกลงตามนี้ ห้ามเธอปฏิเสธ หรือมีข้อแม้ใดๆ ทั้งสิ้นเข้าใจไหมหึ...แม่ร้อยเล่ห์ ถ้าเธอยังอยากใช้ชีวิตอย่างสุขสงบต่อไปเรื่อยๆ ก็จงอย่าพยายามทำตัวให้มีปัญหาหรือขัดใจฉันอย่างเด็ดขาด...” สิ้นสุดคำสั่งที่มาพร้อมๆ กับคำข่มขู่ ริมฝีปากร้อนชื้นของคนเอาแต่ใจก็ประทับลงมายังแก้มนวลใสทันที

“คุณราชขี้โกง...”

“แล้วไง...ก็ฉันพอใจ” คนขี้โกงเบ้ปากยักหัวไหล่

“ว่าแต่ ไอ้หน้าอ่อนนั่นมันเป็นใคร...” เขาบุ้ยปากไปยังเด็กเสิร์ฟหน้าตาดี คนที่มันบังอาจมาเรียกชื่อแม่ร้อยเล่ห์ของเขา แถมยังมีหน้าส่งยิ้มหวานให้กันอีกต่างหาก

“น้องที่มหาวิทยาลัยของรตรีเองค่ะ ชื่อโจ น้องเขามารับจ๊อปทำงานพิเศษหลังเลิกเรียน” เธอยอมตอบเขาแต่โดยดี เพราะไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้กับรุ่นน้องของตัวเอง

“ส่วนร้านอาหารที่นี่ ก็เป็นร้านของรุ่นพี่ของรตรีเหมือนกัน”

“อ้อ...สรุปญาติเธอทั้งนั้นสินะ” เขาพูดจากระแทกก่อนบิดปาก

“ฉันชักไม่อยากกินร้านนี้แล้วสิ เหม็นขี้หน้า” คนเอาแต่ใจเริ่มพาล

“อย่าเปลี่ยนเลยค่ะ รตรีเหนื่อยอยากรีบกลับบ้านไปหาคุณตา” คนพาลตวัดตาเข้มหันกลับมามองคนอยากกลับบ้าน พอเห็นสีหน้าซีดนั้นแฝงความอ่อนล้าไว้ไม่ได้เสแสร้ง ใจแกร่งเลยอ่อนยวบยาบ

“ก็ไม่ได้บอกว่าจะเปลี่ยนเสียหน่อย กระต่ายตื่นตูมไปได้” คนปากร้ายพูดลอยๆ

“น้อง...” คนหน้าบูดกวักมือเรียกพนักงานให้มาหา

“ครับ...” บริกรชายเดินเข้ามาโค้งให้ชายหนุ่มนอบน้อม รอรับคำสั่ง

“อาหารโต๊ะพี่ ขอเด็กเสิร์ฟที่เป็นผู้หญิงนะ พี่ไม่เอาผู้ชาย”

“เอ่อ...ได้ครับ” บริกรชายรับคำแบบงงๆ และไม่ใช่เพียงแต่บริกรชายเท่านั้นที่งงกับคำสั่งของลูกค้าชายโต๊ะนี้ เพราะมารตรีเองก็ยังแสดงสีหน้างงตามไปด้วยเลย

ขคราชไหวไหลผิวปากสบายใจ ก่อนจะรัดร่างน้อยเข้ามาแนบกายเขามากขึ้น...

ทุกการกระทำของทั้งคู่นั้นตกอยู่ในสายตาร้อนแรงดั่งไฟสุมทรวง เมยาวีกัดฟันกรอด มันน่าเจ็บใจนัก เวลาเพียงไม่ถึงปีที่เธอยังคงใช้ชีวิตอิสระยังต่างประเทศ โดยไม่ได้ระแคะระคายถึงคนรักของขคราชมาก่อนเลย ทำให้เธอต้องเสียเขาไปอย่างนั้นเหรอ ไม่มีทาง ยังไงเธอก็ต้องหาทางทวงเอาคนที่เธอต้องการอยากได้กลับคืนมาเป็นของเธอให้สำเร็จ คนอย่างเมยาวีอยากได้อะไรก็ต้องได้ ถ้ามันไม่ได้มาด้วยเล่ห์ ต่อไปเธอก็ต้องใช้เสน่ห์อันล้นเหลือของตัวเองเข้าช่วย และจุดมุ่งหมายของเธอก็คือการกลับไปขอคืนดีกับอรุณใหม่อีกครั้ง อดีตคนรักที่เธอเคยสลัดเขาทิ้งอย่างไม่ไยดี เพียงแค่เธอทราบข่าว ขคราชตัดสินใจขอกลับมาใช้ชีวิตยังประเทศไทยเป็นการถาวร อรุณจึงหมดความหมายใดๆ ที่เธอจะต้องยืมมือเขาใช้อีกต่อไป การตัดความสัมพันธ์ในครั้งนั้น ถึงจะสร้างความเจ็บช้ำน้ำใจให้กับชายหนุ่มเป็นอย่างมาก แต่ผู้หญิงอย่างเธอก็ไม่มีความจำเป็นอันใดจะต้องให้ความสนใจไม่ใช่หรือ...

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย oranee
ขอบคุณมากมาย
เมื่อ 1 ปี 1 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย silverprincess
ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล
เมื่อ 1 ปี 2 เดือนที่แล้ว

รีวิว