บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)-Ep14/2 : มดแดงแฝงต้นมะม่วง

โดย  กนกรส มาศอุไร

บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)

Ep14/2 : มดแดงแฝงต้นมะม่วง

วางจำหน่ายในรูปแบบ ebook แล้ว สามารถโหลดซื้อได้ที่ Meb ookbee Hytexts...

ต่อ...

นั่นคุณตาเอากล่องใส่อะไรมาด้วยคะ

หลานสาวเอ่ยถามคุณตา เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นจากโถข้าวต้มปลากลิ่นหอมฉุย เห็นท่านนำเอากล่องสี่เหลียมกล่องเล็กๆ วางลงบนโต๊ะอาหารเข้าพอดี เธอมองด้วยความสนใจ

“เมล็ดเพกาน่ะหลาน เอาไว้ต้มกับน้ำแล้วดื่ม มันช่วยแก้ไอได้ดี ตาเพิ่งได้มาเมื่อวันก่อน ตาแมนที่อยู่บ้านท้ายซอยของเรา แกเอามาขาย ตาเห็นแล้วก็เลยรับซื้อไว้ทั้งกล่องใหญ่ กะว่าจะลองชงดื่มดูว่าสรรพคุณมันจะดีจริงอย่างปากตาแมนมันบรรยายไว้หรือเปล่า พอเมื่อวานตาเลยทดลองแกะชงดู เออรสชาติก็ไม่เลว แถมยังช่วยแก้ไอได้ดีชะมังเชียวล่ะหลาน ตาเลยคิดว่าจะฝากรตรีเอาไปให้แม่น้อยเขาเสียหน่อย เมื่อวานคุณราชแกเล่าให้ตาฟัง ช่วงนี้แม่น้อยชอบไอตอนกลางคืนอยู่บ่อยๆ อาจเป็นเพราะอากาศมันแปรปรวนง่าย เช้าร้อน สายฝนตก พอตกกลางคืนก็หนาว คนแก่ๆ อย่างตานี่ถ้าไม่ดูแลสุขภาพดีๆ ก็แย่ได้เหมือนกันนะหลาน” คุณตาพิธานแกะห่อกระดาษชิ้นเล็กออก ในนั้นมีเมล็ดสีดำอยู่ประมาณหนึ่งกำมือ

“ข้าวต้มปลาคะคุณตา...” หญิงสาวตักข้าวต้มแบ่งใส่ถ้วยเล็กสำหรับคุณตาเสร็จเธอจึงเลื่อนถ้วยข้าวต้มวางไว้ตรงหน้าของท่าน กลิ่นหอมของกระเทียมเจียวเรียกน้ำย่อยคนแก่ได้เป็นอย่างดี ส่วนตัวเองนั้นวันนี้ขอแค่กาแฟแก้วเดียวพอ เอาไว้ค่อยไปหาอะไรทานเพิ่มที่บริษัทใหม่ก็ได้ เพราะต้องรีบไปทำงานก่อนใครบางคนจะโผล่หน้ามารับเธอเสียก่อนนั่นเอง

“เอาไปต้มกับน้ำเดือด เสร็จแล้วก็กรองเม็ดมันออก ให้ดื่มวันละสามครั้งนะหลาน อาการไอจะหายเป็นปลิดทิ้ง” คุณตาสาธิตวิธีทำให้หลานดูแบบคร่าวๆ มารตรีพยักหน้ารับรู้

“ได้ค่ะคุณตา เดี๋ยวรตรีจะฝากพี่เดชเอาไปให้พี่มาร์คอีกทีหนึ่งก็แล้วกันนะคะ”

“อ้าว...แล้วทำไมหลานถึงไม่เอาไปฝากไว้กับฝากคุณราชเสียทีเดียวเลยล่ะ จะต้องเอาไปฝากพ่อเดชอีกทำไม ไหนตอนก่อนกลับบ้านเมื่อคืน แกมาขออนุญาตตา จะมารับหนูไปทำงานวันนี้ตอนเช้าไม่ใช่หรือไง” ผู้เป็นตากล่าวทักท้วงขึ้นมา เมื่อได้ยินหลานบอกจะเอาเพกาของแก ไปฝากใครต่อใครอีกหลายคนให้วุ่นวายไปหมด

“ค่ะ...เขาบอกจะมารับรตรีไปทำงานตอนเช้า แต่ว่ารตรีอยากขับเจ้าเต่าไปทำงานเองมากกว่านี่คะ ไม่เห็นต้องเสียเวลามารับรตรีไปทำงานเลย คุณตาเองก็เถอะค่ะ ไม่หัดขัดใจเขาไปเสียบ้าง ทำไมถึงได้ชอบตามใจกันอยู่เรื่อยเลยก็ไม่รู้ รตรีเป็นหลานของคุณตานะคะไม่ใช่คุณราชเขาเสียหน่อย...”

มารตรีมีสีหน้าบึ้งตึงมากยิ่งขึ้น ยามเธอพูดถึงคนเอาแต่ใจปากคอช่างร้ายกาจยิ่งกว่าแม่ค้าในตลาดสดเสียอีก

“รตรีไม่ชอบคุณราชเขาเหรอลูก...” คุณตาพิธานลองหยั่งเชิงถาม มือเหี่ยวยังคงพับห่อเมล็ดเพกาเก็บเข้ากล่องของมัน สายตาคมกล้าตวัดมองใบหน้าหวานของหลานสาวเล็กน้อย แกจึงได้เห็นใบหน้ามุ่ยลง ถึงตัวแกเองจะรู้สึกพออกพอใจในตัวของลูกชายเจ้าสัวราพอยู่ไม่น้อย ถึงขั้นเอนเอียงไปทางฝั่งนั้นเกือบหมดทั้งใจ แต่ให้ถึงอย่างไร ทุกอย่างก็ต้องขึ้นอยู่กับความสมัครใจของมารตรีอยู่ดี ดั่งคำสุภาษิตที่ว่า ปลูกเรือนต้องตามใจผู้อยู่ปลูกอู่ต้องตามใจผู้นอน

มารตรีมักมีความคิดเป็นผู้ใหญ่จนเกินตัว คิดหรือตัดสินใจทำอะไรด้วยตัวเองมาโดยตลอด ในฐานะของตา ตัวแกเองก็ไม่เคยต้องมาหนักใจอะไรเกี่ยวกับหลานสาวคนนี้เลยสักเรื่องเดียวอยู่แล้ว สิ่งที่แกเห็นในตัวของหลานคนนี้ มารตรีมีทั้งความขยัน อดทน และความกตัญญูรู้คุณเป็นที่ตั้ง จะคิดทำอะไรก็ล้วนแต่ทำเพื่อครอบครัวของตัวเองแทบทั้งสิ้น

ชีวิตที่ครั้งหนึ่งเกือบจะสิ้นเนื้อประดาตัว ไม่เหลือเงินใช้ติดตัวเลยสักบาทเดียว แถมยังถูกเจ้าหนี้ตามทวงหนี้จนต้องขายบริษัททิ้ง เพียงเพราะผีพนันเข้าสิงลูกเขยของแก จนทำให้ทุกอย่างในชีวิตพลิกผันล้มไม่เป็นท่าไปหมด

ครั้งนั้นแกก็ได้หลานสาวคนเดียวอย่างมารตรีนี่แหละ ที่เป็นคนคอยพยุงครอบครัวเอาไว้ไม่ให้ย่ำแย่หนักไปมากกว่าที่เป็น มารตรียอมทำงานสุจริตทุกอย่าง เพื่อทำให้ครอบครัวกลับมามีความสุขได้อีกครั้งหนึ่ง โดยไม่เห็นแก่ความเหน็ดเหนื่อยที่ได้รับแม้แต่น้อย ตัวแกเองต่างหาก เห็นแล้วก็ได้แต่เป็นห่วง พอหนักๆ เข้าก็เตือนไปหลายครั้งอยู่เหมือนกัน แต่หลานจอมดื้อก็ไม่เคยคิดจะฟังแกสักครั้ง เอาแต่บอกปฏิเสธ ไม่เป็นไรหนูทำได้ หนูยังไหวค่ะคุณตา...

เมื่อก่อนนี้ ช่วงเช้ามืดมารตรีต้องรีบลุกขึ้นมาทำขนม เพื่อนำไปฝากขายยังตลาด พอส่งขนมเสร็จก็ต้องรีบกลับเข้าบ้านมาเพื่ออาบน้ำแต่งตัวไปเรียนหนังสือต่อ ส่วนตอนเย็นก็ต้องไปหางานพิเศษทำ บางวันนอนไม่ถึงสามชั่วโมงก็ต้องรีบตื่นมาทำขนมขาย หลานสาวของแกไม่เคยใช้ชีวิตแบบวัยรุ่นทั่วไปเขาใช้หรอก ทุกลมหายใจเข้าออก คงมีแต่เรื่องงานที่ทำเพื่อคนในครอบครัวให้อยู่อย่างสุขสบายเท่านั้นเอง...

คุณตาพิธานมองใบหน้าหวานของหลานสาวด้วยแววตาอ่อนโยน มารตรีทำหน้าปูเลี่ยนๆ เพราะกำลังคิดหาคำตอบเพื่อจะตอบท่านอยู่...

“เอ่อ...ก็ไม่ถึงกับว่าไม่ชอบหรอกนะคะคุณตา รตรีรู้สึกเฉยๆ มากกว่า แต่ถ้าเลี่ยงไม่เจอกันได้ก็น่าจะดีกว่านี่คะ เพราะฝ่ายนั้นต่างหากที่ไม่ค่อยชอบขี้หน้าของรตรี” พูดจบก็ทำปากยื่นเมื่อนึกถึงความร้ายกาจของเขาขึ้นมา

“ไม่จริงล่ะมั้งหลาน....” คนอาบน้ำร้อนมาก่อนค้านขึ้นเสียงนุ่ม สายตาของผู้ชายด้วยกัน แค่มองตาแวบเดียวแกก็พอจะดูออก ขคราชคิดอย่างไรกับหลานสาวตัวเอง ถ้าไม่รักไม่ชอบจะเช้าถึงเย็นถึงทำไม

“นี่คุณตากำลังจะเข้าข้างคนอื่นอีกแล้วนะคะ” หลานสาวทำหน้างอหนักกว่าเดิม

“รตรีรีบไปทำงานก่อนดีกว่าค่ะ ก่อนที่คนโปรดของคุณตาจะมาถึง”

“อ้าว...แล้วคุณราชล่ะรตรี แบบนี้ไม่มารอรับเราเก้อหรือไง”

“ไม่รู้ไม่ชี้ค่ะ ก็รตรีไม่ได้รับปากให้เขามารับเสียหน่อยนี่คะ อยากมาเองก็ช่วยไม่ได้ รตรีไปก่อนดีกว่า แล้วคุณตาก็อย่าลืมทานยาตามเวลาด้วย รตรีไปทำงานแล้วนะคะ...”

มารตรีรีบฉวยเอากระเป๋าสะพายขึ้นคล้องไว้บนไหล่ ก่อนจะเก็บเก้าอี้นั่งเข้าที่ เดินอ้อมมาหอมแก้มคุณตาทั้งสองข้าง แต่ไม่ลืมที่จะหยิบเอากล่องยาแก้ไอของคุณตาไปฝากป้าน้อย คุณป้าแม่บ้านใหญ่ผู้ใจดีของเธอ

ป้าน้อยใจดี แกมักสอนเธอทำขนมเอาไปฝากขายตามร้านค้าในตลาดตั้งหลายอย่าง เธอจึงสนิทสนมกับป้าน้อยอยู่มาก นี่ก็นานเป็นเดือนแล้วเหมือนกัน ที่เธอไม่ได้ไปเยี่ยมป้าน้อยเลย พูดแล้วก็คิดถึง แต่คงต้องหาวันที่ลูกชายเจ้าของบ้านไม่อยู่ เธอถึงจะกล้าไปหาป้าน้อยที่คฤหาสน์ยมดิสรณ์ได้อย่างโล่งใจ...

“โชคดีนะหลาน...” คุณตาพิธานยกมือเหี่ยวของตน ขึ้นแตะมือเรียวยาวของหลานสาวบนบ่าตัวเอง เพื่อเป็นการให้กำลังใจกัน แกไม่ได้กล่าวทักท้วงให้มารตรีต้องอยู่รอขคราชอีก เรื่องของหนุ่มสาวคอยดูอยู่ห่างๆ น่าจะดีกว่า

“ถ้าเขามารับรตรี คุณตาช่วยบอกเขาไปทีนะคะ วันนี้รตรีมีธุระด่วนต้องรีบไปทำแต่เช้าจริงๆ ”

“จ้ะ...ตาจะบอกคุณราชเขาให้ตามที่รตรีบอกก็แล้วกันนะ...”

คุณตารับปากเสียงกลั้วหัวเราะ แกได้แต่ส่ายหัวในความดื้อเงียบของหลานสาวตัวเอง ใครว่ามารตรีเป็นคนหัวอ่อนเชื่อคนง่ายไปหมด ไอ้ที่เห็นยอมๆ คนอื่นเขาตลอด นั่นเป็นเพราะหลานสาวของแก คิดจะหลีกเลี่ยง ไม่ต้องการเอาตัวเองเข้าไปปะทะกับสิ่งที่สายตามองว่ามันเป็นสิ่งไร้ค่ามากกว่า ก็ถ้ารู้ว่าสิ่งนั้นเป็นสิ่งไม่ดี ก็แค่เดินออกมาให้ห่าง ไม่ต้องพบเจอกันก็สิ้นเรื่องไป

“รตรีไปทำงานก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ...” หญิงสาวยกมือขึ้นไหว้ลาคุณตา เพราะไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้ กลัวอสูรร้ายจะมาถึงหน้าบ้านเธอเสียก่อนที่เธอจะออกไปทำงาน

และพอเธอก้าวขาพ้นประตูบ้านออกมาได้ไม่นาน หัวตาข้างขวาของเธอก็เริ่มกระตุกยิบๆ หญิงสาวตบลงเบาๆ สามทีเป็นการแก้เคล็ด ใจก็ได้แต่นึกภาวนา ขออย่าให้วันนี้เธอได้เจอกับพายุอารมณ์ของอสูรปากร้ายเลย

แต่ทว่าคำขอกลับไม่เป็นผล พอเธอเอื้อมมือกำลังจะเปิดประตูรถขึ้นไปนั่ง มือใหญ่จากที่ไหนก็ไม่รู้ เข้ามากระชากรวบเอวเธอทีเดียว เธอก็ปลิวติดมือเขาไปปะทะเข้ากับหน้าอกหนั่นแน่นจนเธอหลุดเสียงร้องตกใจ...

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย เซี่ยนัตตี้ ณ.จวนเสนาโหลว
uhhhhhhhhhhh
เมื่อ 1 เดือน 2 วันที่แล้ว

ความเห็นโดย onusabee
ขอบคุณมากค่ะ
เมื่อ 6 เดือน 6 ชั่วโมงที่แล้ว

รีวิว