บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)-Ep5/2 : ผู้ชายจอมเกเร

โดย  กนกรส มาศอุไร

บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)

Ep5/2 : ผู้ชายจอมเกเร

วางจำหน่ายในรูปแบบ ebook แล้ว สามารถโหลดซื้อได้ที่ meb ookbee Hytetxs...

ตอน...ผู้ชายจอมเกเร2

เสียงหัวเราะคิกคักของหนุ่มสาว ทำให้ปลายรองเท้าหนังยี่ห้อแบรนด์ดังต้องหยุดชะงักลง เมื่อเสียงดังแว่วหวานนั้นช่างฟังดูคุ้นหูเขาเหลือเกิน...

หัวคิ้วดกหนาได้รูปสวยจึงกดต่ำลึกลง เมื่อขคราชจำเสียงหวานของฝ่ายหญิงได้อย่างขึ้นใจ ไม่จำเป็นต้องเห็นหน้าของอีกฝ่ายด้วยซ้ำ เสียงหวานที่หวานกว่านกการเวกร้องอย่างนี้ จะเป็นใครไปไม่ได้อีกแล้วนอกเสียจากจะเป็น

“มารตรี! ”

ชายหนุ่มจึงจำใจต้องเปลี่ยนทิศทางการเดินตรง เพื่อจะขึ้นไปยังออฟฟิศของตนเอง เปลี่ยนเป็นเลี้ยวขวามุ่งตรงสู่ที่มาของเสียงหวานนั้นด้วยอารมณ์เดือดดาล จนใบหน้าหล่อเหลาดูถมึงทึง โธ่โว้ย! แล้วแม่นั่นแอบมาอ่อยเหยื่ออะไรตรงนี้อีกวะ ทั้งๆ ที่เขาก็สั่งเป็นดิบดี ให้เจ้าหล่อนขึ้นไปรอเขาบนห้องทำงานหลังจากถ่ายแบบเสร็จแล้วไม่ใช่หรือไง แล้วนี่แม่นั่นยังไม่วายแอบมาหาเหยื่อคนใหม่อีกจนได้สิน่า...

ความคิดในแง่ลบนำพาจิตใจให้เจ้าของความคิดร้ายๆ นั้น มีอันต้องร้อนรนขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุจึงรีบเร่งฝ่าเท้าของตัวเองก้าวฉับๆ ตรงดิ่งไปยังที่มาของเสียงหวานใสด้วยความรวดเร็ว ส่วนสมองที่ชอบคิดอะไรในแง่ลบอยู่เสมอก็คอยคิดหาบทลงโทษหญิงสาวไปตลอดเส้นทางเดิน ...

“นี่ค่ะขนมคุ๊กกี้ กล่องนี้ของพี่มาร์คส่วนกล่องนี้รตรีฝากให้พี่เดชด้วยนะคะ รตรีไม่ทราบว่าวันนี้พี่เดชขอลางาน...” กล่องขนมสีขาวโดยมีลวดลายน่ารักในถุงกระดาษสีสวยถูกยื่นส่งมาให้บอดี้การ์ดของเจ้าของโรงแรม

มาร์ครับกล่องขนมมาพร้อมรอยยิ้มขอบคุณ...

“ขอบคุณจ้ะ...” ชายหนุ่มแน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ขนมคุ๊กกี้กล่องสวยนี้ น้องสาวคนงามของเขานำมาให้ด้วยจุดประสงค์อันใด ถ้าไม่ใช่เพื่อใช้แทนคำขอบคุณเรื่องที่เขาขับรถไปส่งเธอยังมหาวิทยาลัยจนทันเข้าห้องสอบเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน...

“อื้อฮือ! ดูน่าทานเชียว นี่แค่เห็นเพียงภายนอกกล่องนะ ถ้าข้างในรสชาติขนมจะดีมากแค่ไหนเนี่ย รตรีทำเองหรือเปล่าครับ แต่ถ้าให้พี่เดานะ ต้องเป็นฝีมือของรตรีชัวร์ๆ แน่เลย” คนเดาชูกล่องขนมขึ้นมองด้วยสายตาชื่นชมในความสามารถอีกด้านของหญิงสาว

“ค่ะ...รตรีทำเอง” หญิงสาวพยักหน้ารับยิ้มๆ

“นั่นไงพี่เดาถูกด้วยเห็นไหมล่ะ...” ใบหน้าหล่อเหลาโซนลูกครึ่งยิ้มกว้าง เมื่อคำตอบของเขานั้นถูกต้อง ก็จะไม่ให้เขาเดาถูกได้ยังไงไหว ในเมื่อเรื่องราวทุกอย่างซึ่งดูเหมือนจะเกี่ยวข้องโยงใยไปถึงตัวของหญิงสาวตรงหน้า เจ้านายอันเป็นสุดที่รักยิ่ง มีอันต้องอยากรู้อยากเห็นไปเสียหมดทุกเรื่อง จึงมีคำบัญชาให้เขาคอยตามสืบให้เกือบจะทุกครั้งไปนั่นแหละ จึงไม่มีเรื่องอะไรที่เขาจะไม่รู้เกี่ยวกับตัวของมารตรีตามไปด้วย...

“รตรีเลือกทำแบบชนิดไม่ค่อยหวานมาก เพราะคิดว่าพี่มาร์คกับพี่เดชน่าจะชอบทานรสนี้กัน อ้อ...ถ้าจะให้ดี เอาไว้ทานคู่กันกับกาแฟตอนเช้าก็ยิ่งจะเข้ากันมากด้วยนะคะ มันจะช่วยเพิ่มรสชาติของกาแฟให้มีรสชาติกลมกล่อมหอมหวานมากยิ่งขึ้นด้วยล่ะ คุณตาของรตรีท่านเองก็ชอบทานคู่กันกับน้ำชาตอนเช้าเหมือนกัน” เจ้าของคุ๊กกี้สาธยายสรรพคุณให้ฟังด้วยน้ำเสียงชวนหลงใหล จนคนฟังได้แต่ทำตาเคลิ้มฝันไปโดยปริยาย นี่ถ้าไม่ติดว่ามีคนคอยหวงก้างชิ้นเบ้อเร่อขวางคอเขาอยู่ก่อนแล้วล่ะก็ รับรองได้ ไอ้มาร์คคนนี้จะจีบแม่น้องสาวคนงามเอามาเป็นแม่ของลูกให้จงได้เชียวล่ะ...

แต่เสียงแว่วหวานมีอันหยุดชะงักลง เมื่อหญิงสาวเห็นบุรุษผู้มีใบหน้าถมึงทึงเดินตรงรี่มายังจุดที่เธอกับบอดี้การ์ดของเขายืนอยู่ มารตรีถึงกับยืนไม่ติดที่ ใจนึกหวาดหวั่นอยากจะขอตัวไปจากตรงนี้เสียเหลือเกิน แต่ก็รู้ว่าไม่ทันการณ์เอาเสียแล้ว เมื่อคนใบหน้าถมึงทึงเดินใกล้เข้ามาทุกที...

“ไงไอ้มาร์ค...งานการไม่มีจะทำแล้วหรือไง มึงถึงมายืนเสนอหน้าอยู่ข้างล่างนี้ได้ฮะ หรือว่างานที่กูให้มึงทำมันดูน้อยเกินไป จึงได้มีเวลาว่างมากถึงขนาดลงมายืนคุยกับแม่นี่ตรงนี้ได้...” ถุงขนมคุกกี้แทบร่วงหลุดจากมือ เมื่อเสียงดังกัมปนาทแทรกผ่านอากาศพุ่งทะลุเข้าสู่รูหูของคนมีงาน แต่แค่อยากลงมาผ่อนคลายสมองบ้างเล็กๆ น้อยๆ ทีเจ้านายหายมาเป็นนานสองนานทั้งๆ ที่งานตัวเองก็เกลื่อนเต็มโต๊ะไปหมดไม่ต่างกัน แล้วทำไมเจ้านายยังมีเวลาว่าง เที่ยวเดินหาเรื่องชาวบ้านเขาไปทั่วได้ล่ะ ทำไมไม่หัดคิดถึงตัวเองก่อนจะมาว่าคนอื่น มาร์คแอบค่อนขอดเจ้านายตัวเองอยู่ในใจ...

“ครับนาย...ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ล่ะครับ” มาร์ครับคำเสียงอ่อน จำยอมเดินผ่านหน้าน้องสาวคนงามไปด้วยใบหน้ายิ้มแหย

“พี่ขอตัวขึ้นไปทำงานก่อนนะรตรี เอาไว้วันไหนถ้าพี่ว่างจะไปเยี่ยมที่บ้านก็แล้วกันนะครับ จะเอาต้นกล้วยไม้ไปฝากคุณตาด้วย พี่ได้มาเมื่อวันก่อนยังไม่มีเวลาเอาไปให้ท่านเลย...” คำว่าไปเยี่ยมที่บ้านทำให้อีกคนถึงกับลมออกหูหึ่งๆ ได้แต่ส่งสายตาคาดโทษไปให้เจ้าของบ้านด้วยอารมณ์หงุดหงิดไม่ชอบใจ ยิ่งมาได้ฟังไอ้บอดี้การ์ดตัวดีมันเข้าหาทางญาติผู้ใหญ่ของแม่นี่ ขคราชก็แทบอยู่ไม่เป็นสุข...

“ค่ะพี่มาร์ค...” หญิงสาวยิ้มอ่อนส่งไปให้พี่ชายที่แสนดี ก่อนจะก้มใบหน้าลงงุดหลบสายตาดุร้ายของคนยืนอยู่เบื้องหลัง เมื่อบังเอิญรอยยิ้มของเธอดันเลยผ่านไปจนถึงเขาโดยบังเอิญ

“เดี๋ยว! ...” คนกำลังจะก้าวขามีอันต้องหยุดชะงักลงกับที่ อะไรของเจ้านายอีกวะ... มาร์คหันใบหน้าลูกครึ่งเสี้ยวไทยอังกฤษแต่กระเดียดไปทางครึ่งบิดามากกว่าหันไปมองเจ้านายตาปริบๆ

“นั่นถุงอะไร? ...” มาร์คชูถุงในมือขึ้นเมื่อเห็นเจ้านายชี้มาด้วยความรู้สึกหวั่นใจ

“เอ่อ...ถุงขนมคุ๊กกี้ครับ” เมื่อตอบคำถามเจ้านายไปแล้ว มาร์คก็ได้แต่แอบชำเลืองหางตามองไปยังเจ้าของขนมดูเหมือนมารตรีจะมีสีหน้าไม่ค่อยสู่ดีนักและเขาก็พอจะเดาออก อาการสีหน้าแววตาติดเป็นกังวลของหญิงสาวเนื่องมาจากสาเหตุอะไร

“พึ่งจะรู้ว่านายชอบกินขนมเหมือนเด็กๆ เขากินกัน แล้วซื้อมาจากที่ไหนล่ะดูสีสันน่าทานดีนะ...” คนโดนถามได้แต่ใจตกไปยังตาตุ่ม ตายห่า! ความซวยมาเยือนแล้วไหมล่ะ แต่ไม่ได้มาเยือนเขาหรอกนะมาเยือนอีกคนหนึ่งต่างหาก...

สองสายตามองสบประสานกันโดยอัตโนมัติ และนั่นก็ยิ่งทำให้ไฟร้อนในกายของคนเจ้าอารมณ์เริ่มจะกรุ่นระอุขึ้นเรื่อยๆ

“ว่าไง...นายไปซื้อขนมกล่องนี้มาจากที่ไหน” เสียงขรึมถามย้ำขึ้นอีกครั้ง

“เอ่อ...น้องรตรีทำมาให้ลองทานครับ แล้วก็เอ่อ...ทำมาเผื่อเจ้านายด้วยนะครับนี่ไง...” มาร์คกลั้นใจพูดโกหกออกไป โดยยึดเอาขนมอีกกล่องของเพื่อนรักมาโยนให้เป็นของเจ้านายไปเสีย เผื่อโทษครั้งนี้จะได้ลดลงกึ่งหนึ่ง และดูเหมือนแววตาดุร้ายเมื่อสักครู่ของเจ้านายจะดูเบาบางลงจนกลายเป็นแววตาแห่งความพอใจ แต่เพียงเดี๋ยวเดียวก็กลับไปดุดันเหมือนเช่นเดิม

“ฉันกระเดือกไม่ลง บอกเขาวันหลังไม่ต้องสาระแนเอาอะไรมาเผื่อฉันทั้งนั้น เพราะฉันไม่กล้ากินแล้วก็กินไม่ลงด้วย...” คนที่ยืนก้มหน้าเอามือกุมเข้าหากันแน่นต้องเม้มริมฝีปากเข้าหากันสนิท เมื่อปากอยากจะขยับบอกเขาเสียเหลือเกิน ขนมอีกกล่องไม่ใช่ของเขาสักหน่อย แต่เพราะกลัวพี่ชายที่แสนดีอาจเกิดมีปัญหาขึ้นมาได้ภายหลัง มารตรีจึงเลือกที่จะปล่อยเลยตามเลย เขาอยากจะคิดอยากจะพูดจาร้ายๆ ใส่เธอยังไงก็ช่างหัวเขาเถอะ ไม่กินก็ไม่ต้องกินเพราะเธอก็ไม่ได้อยากทำมาให้เขากินสักหน่อย...

“ครับเจ้านาย...” มาร์คพยักหน้ารับพร้อมกับส่งแววตาขอโทษไปยังน้องสาวคนงาม มารตรียังคงส่งยิ้มละไมมาเป็นการตอบรับ...ไม่เป็นไร เธอชินชากับความร้ายกาจของผู้ชายคนนี้เสียแล้ว

“งั้นผมจะเอาไปให้ไอ้เดชมันทานแทนก็แล้วกันนะครับ เพราะรายนั้นมันชอบทานขนมคุ๊กกี้ ถ้าจะเอาไปทิ้งก็เสียน้ำใจคนให้เขาเปล่าๆ ผมขอตัวก่อนนะครับเจ้านาย...” บอดี้การ์ดคู่ใจรีบพูดตัดบทแล้วขยับขาเร่งเดินไปให้ถึงตัวลิฟต์ ก่อนลูกระเบิดที่เขาวางเอาไว้จะลั่นตูมตามขึ้นมาเสียก่อน

“ไอ้มาร์ค! ...” คนกดชนวนระเบิดก็ได้แต่กัดฟันตัวเองกรอดๆ เมื่อไอ้คนวางมันเดินลิ่วตัวตรงไปถึงลิฟต์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวเหอะมึง ถ้าพรุ่งนี้เช้าเขาไม่เห็นขนมคุ๊กกี้ในกล่องนั้นวางบนโต๊ะทำงาน รับรองมันได้โดนตีนเขากันยกทีมแน่...สายตามุ่งร้ายมองตามเบื้องหลังสูงใหญ่ของลูกน้องคู่กายไปจนมันเดินเข้าตัวลิฟต์ พอเล่นงานลูกน้องไม่ได้ดั่งใจ เป้าหมายต่อมาจึงหลีกไม่พ้นหญิงสาวที่ทำให้เขามีอารมณ์แปรปรวนแปลกๆ อยู่ตลอดเวลา...

“ตามฉันมาเดี๋ยวนี้เลยนะแม่ตัวดี สั่งอะไรไว้ไม่เคยจำใส่กะลาหัวกลวงๆ เอาไว้บ้างเลยหรือไงนะ ชอบนักใช่ไหมเที่ยวเดินร่านมาอ่อยผู้ชายไปทั่วแบบนี้...” ถ้อยคำหยาบคายล้วนทำให้หญิงสาวที่โดนกระชากลำแขนให้เดินตามต้องนิ่วหน้า มารตรีทั้งเจ็บแขนทั้งเจ็บใจ นี่เขาจะตามมารังควานอะไรเธอนักหนา ทั้งๆ ที่เธอกับเขาก็ไม่ได้เป็นอะไรกันเสียหน่อย เธอทำงานให้กับท่านเจ้าสัวราพบิดาของเขา ไม่ได้ทำงานหรือเป็นลูกน้องอยู่ใต้อำนาจของเขา แล้วนี่เขามีสิทธิ์อะไรมาฉุดกระชากลากถูแถมยังพูดจาหมิ่นน้ำใจกันแบบนี้อีก...

“ปล่อยรตรีเดี๋ยวนี้เลยนะ รตรีจะไม่ไปไหนกับคุณราชทั้งนั้น รตรีจะกลับบ้าน” นิ้วเรียวสวยพยายามแกะลำนิ้วแกร่งให้หลุดพ้นออกจากลำแขนของตัวเอง แต่ดูเหมือนจะไร้ผล เมื่อนิ้วมือของเขามันเหนี่ยวยิ่งกว่าตุ๊กแกเกาะเสียอีก

“อย่าดื้อ...แล้วก็อย่าพยายามทำให้ฉันโกรธเธอหนักไปมากกว่าที่ฉันรู้สึกอยู่ในตอนนี้ เธอก็น่าจะรู้ดีไม่ใช่หรือไง ถ้าเธอยังดื้อขัดใจฉันมากๆ มันจะเกิดอะไรขึ้นกับเธออีก หรือลืมไปแล้ว ครั้งล่าสุดเธอโดนอะไรบ้าง ฉันจะได้ทบทวนความจำของเธอให้...” ชายหนุ่มกระชากร่างบางเข้าชิดลำตัวโน้มใบหน้าดุดันเข้าหา ก่อนจะเอ่ยกระซิบเสียงข่มขู่ให้หญิงสาวหยุดพยศใส่เสียที

“ก็รตรีอยากกลับบ้าน...” หญิงสาวส่ายหน้าประท้วงยังไม่ยอมเดินตามเขาไปง่ายๆ เลยโดนเจ้าของนิ้วตุ๊กแกกระชับร่างงามเข้ามากอดไว้อย่างเต็มรัก

“แต่ฉันยังไม่ให้กลับ...”

“เอ๊ะ! ก็รตรีทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้วนี่คะ คุณราชมีสิทธิ์อะไรมาสั่งไม่ให้รตรีกลับบ้าน...” ร่างน้อยดิ้นรนออกจากวงแขนขลุกขลัก เมื่อเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจเป่ารดตรงบริเวณหน้าผากมน

“ไม่มีสิทธิ์แต่มีอำนาจสั่งไม่ให้เธอกลับ เธอก็ยังกลับไม่ได้ เข้าใจไหมแม่ร้อยเล่ห์...” ชายหนุ่มยังคงพูดจาข่มขู่ต่อไปโดยไม่แคร์สายตาอยากรู้อยากเห็นของพนักงานบางคนแถวๆ นั้น

“แต่รตรีเหนื่อยแล้วก็อยากกลับบ้านไปพักผ่อนนี่นา กรุณาปล่อยรตรีกลับบ้านเถอะนะ รตรีขอร้องก็ได้...” แววตาอ่อนแสงช้อนขึ้นมองดวงตาดุดันเกมขอร้องอ้อนวอน

ประสบการณ์ที่ผ่านมาสอนให้เธอรู้ซึ้งถึงอำนาจชั่วร้ายในตัวเขาได้เป็นอย่างดี หากเขาต้องการอยากได้อะไรแล้วก็ต้องได้ ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่เธอจะไม่เห็นผู้ชายอย่างขคราชจะไม่ได้ในสิ่งที่เขาต้องการ มารตรีจึงเลือกจะอ่อนลงให้เขาอย่างที่เธอเคยทำอยู่เป็นประจำ เพราะการเอาไม้ซีกไปงัดกับไม้ซุก ก็เห็นมีแต่จะพังกับพังสถานเดียว...

แววตาแข็งกระด้างเหลือบลงมองใบหน้าขาวซีดในวงแขน ไอ้อารมณ์ร้อนเมื่อสักครู่ก็พลันจะจางหาย เมื่อเขาสังเกตเห็นความเหนื่อยล้าฉายชัดในดวงตาดำโตคู่นี้ได้อย่างชัดเจน...

จริงสินะ...อาจเป็นเพราะมารตรีต้องทำงานร่วมกับน้องใหม่แกะกล่องอย่างวิกกี้ จึงเป็นธรรมดาที่ต้องทำงานหนักขึ้นอีกมากโข แล้วยิ่งไอ้นิสัยมั่นใจในตัวเองจนเกินพอดีของน้องสาวเพื่อนสนิท การทำงานร่วมก็ต้องยิ่งยุ่งยากหนักขึ้นอีกเท่าตัว จึงไม่น่าแปลกใจอะไรมาก หากการทำงานในวันนี้ของมารตรีจะเหน็ดเหนื่อยหนักหนากว่าการทำงานร่วมกับบรรดาพวกมืออาชีพอย่างที่ผ่านมา...

“เดี๋ยวฉันไปส่ง...” ชายหนุ่มถอนใจก่อนจะใช้น้ำเสียงเคร่งขรึมบอกหญิงสาวเสียงห้วนพอๆ กับใบหน้าถมึงทึง

ส่วนมารตรีก็ไม่รั้งรอจะเอ่ยปากปฏิเสธออกไปอย่างที่ใจคิด...

“ไม่เป็นไรค่ะ รตรีเอารถมาไม่รบกวนคุณราชหรอกค่ะ...”

“ฮึ...ไม่ดื้อกับฉันสักเรื่องมันจะตายไหมแม่คุณ ฉันบอกจะไปส่งก็คือไปส่ง ไม่ต้องมาพูดมากอะไรให้ฉันรำคาญหูอีกแล้ว ขึ้นไปรอฉันในห้องทำงานก่อน ขอตรวจเอกสารแป๊บเดียวเดี๋ยวจะไปส่งที่บ้านให้ ส่วนไอ้รถโกโรโกโสของเธอก็ทิ้งมันวันที่โรงแรมนี่ละ เอาไว้ฉันจะให้พนักงานขับกลับไปคืนที่บ้านของเธอให้พรุ่งนี้...”

“ก็ได้ค่ะ...” มารตรีพยักหน้ายอมด้วยความจำใจ รีบก้าวขาเดินตามแรงฉุดกระชากของคนเจ้าอารมณ์ไปด้วยความรู้สึกหนักหน่วง

สองร่างที่เดินหายเข้าไปในลิฟต์ผู้บริหาร ทำให้หัวคิ้วโก่งของหญิงสาวอีกคนต้องขมวดเข้าหากันมุ่นด้วยนึกแปลกใจ...

“นั่นมันพี่ราชกับแม่รตรีนี่ แล้วสองคนนั้นทำไมถึงได้มาอยู่ด้วยกันตรงนี้ได้นะ...”

ความสงสัยของโสภิญญาต้องปล่อยให้ค้างเติ่งเอาไว้ก่อน เมื่อมีโทรศัพท์สายเข้าจากเพื่อนชายคนสนิท เร่งให้เธอไปหาเขายังคอนโดส่วนตัว เมื่อจากงานเลี้ยงปาร์ตี้ฉลองวันเกิดของชายหนุ่มกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วนั่นเอง...

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Boo
Ahaaaaaaaaaa
เมื่อ 1 เดือน 1 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย oranee
ขอบคุณมากมาย
เมื่อ 1 ปี 1 เดือนที่แล้ว

รีวิว