ทนายสาว ถึงคราวสู้ 美人谋律-19 อยากได้หนังสือกฏหมายสักเล่ม (กลับมาจากธุระแล้ว เดี๋ยวลงต่อให้นะจ๊ะ)

โดย  โปรเจคพิเศษ by Hongsamut

ทนายสาว ถึงคราวสู้ 美人谋律

19 อยากได้หนังสือกฏหมายสักเล่ม (กลับมาจากธุระแล้ว เดี๋ยวลงต่อให้นะจ๊ะ)

“ฮ่องเต้ทรงมีนโยบายใช้พระคุณในการบริหารแผ่นดิน ทรงเปี่ยมด้วยความเมตตากรุณา กลัวว่าพื้นที่แต่ละแห่งจะมีนักโทษที่ถูกใส่ร้าย มีนักโทษที่ถูกดึงคดีเอาไว้ไม่ยอมตัดสิน จึงได้มีรับสั่งให้ข้าออกมาตรวจตรา ข้ารับหน้าที่ดูแลเขตโยวโจว[1] ย่อมต้องทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มความสามารถเพื่อแบ่งเบาภาระของฝ่าบาท”

คังเจิ้งหยวนพูดอย่างเป็นการเป็นงาน

“ทว่ามีขุนนางมีคนไหนบ้างที่มือสะอาดหมดจด น้ำถ้าใสเกินไปก็ปลาก็อยู่ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นตำแหน่งขุนนางก็คงไม่มีใครทนทำหรอก ดังนั้น ขอเพียงไม่ใช่เรื่องใหญ่ ไม่ใช่เรื่องที่หนักหนามากนัก ก็ทุบ ๆ ตี ๆ สะกิดเตือนกันหน่อย ให้พวกเขาเปลี่ยนแปลงตัวเอง มอบความยุติธรรมแก่ชาวบ้านก็พอแล้ว จะทำให้แวดวงขุนนางระส่ำระส่ายไปทำไม ข้าเปรียบเสมือนดาบของฮ่องเต้ แค่ยกขึ้นสูงกว่าเดิมก็ทำให้พวกเขารู้สึกกลัวแล้ว ถ้าเกิดมีคนที่ดื้อดึง ไม่ยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองจริง ๆ ก็ค่อยขุดรากถอนโคนออกไป สำหรับน้ำใจของพวกเขา... ถ้ามีค่ามากเกินไป แสดงให้เห็นว่าเป็นพวกกินปูนร้องท้อง ข้าไม่อาจรับไว้ แต่ถ้าเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ถ้าข้าไม่รับไว้ พวกเขาจะรู้สึกไม่มั่นใจ”

หันอู๋เวยพยักหน้า “นั่นสิ ชาวบ้านไม่สงบ ขุนนางระส่ำระส่าย ทำให้รากฐานของต้าถังของเราต้องสั่นคลอนไปด้วย อีกอย่าง เจ้าไม่เหมือนผู้ตรวจการคนอื่น ๆ มีบรรดาศักดิ์สูงส่ง ใครจะกล้าเพิกเฉยกับเจ้า แต่ก็นั่นแหละ รูปร่างอย่างเจ้าจะทนความหนาวของโยวโจวได้สักแค่ไหนกัน”

“ฮ่องเต้ตรัสว่าคนเราต้องทนหนาวทนหิวให้ได้สักสามส่วนจึงจะแข็งแรงบึกบึน ข้าถูกเลี้ยงดูจนเป็น ‘โรคคุณชาย’ ติดตัวมาจนโต” คังเจิ้งหยวนเกาศีรษะ “ก่อนข้ามานี่ ท่านแม่อุตส่าห์เข้าไปร้องไห้ต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ก็ยังไร้ประโยชน์”

“ฮ่าฮ่า ฮ่องเต้ทรงปราดเปรื่อง” หันอู๋เวยยิ้ม เผยให้เห็นฟันขาวเป็นระเบียบตัดกับผิวสีแทนอย่างน่าดู ทำให้เขามีบุคลิกที่ดูดิบเถื่อนยิ่งกว่าเดิม “ไป ข้าจะพาเจ้าไปบำรุงร่างกายด้วยอาหารป่าดี ๆ แต่เจ้าต้องเป็นคนออกเงิน”

“ดูความขี้เหนียวของพี่สิ ทำให้บรรพชนชาติทหารต้องอับอายขายหน้า...” คังเจิ้งหยวนพูดไปด่าไป แต่ยังไม่ทันพูดจบก็ถูกหันอู๋เวยลากตัวเดินออกไปแล้ว

อีกด้านหนึ่ง

ชุนถูหมีกลับถึงบ้านขณะที่ท้องฟ้าเข้าสู่ความมืด เพราะคดียังไม่สิ้นสุดทำให้พี่เสี่ยวจิ่วต้องไปขออาศัยบ้านอาซ้อเหอที่อยู่ข้าง ๆ เพื่อเตรียมพร้อมที่จะออกไปข้างนอกจนกว่าคดีจะสิ้นสุด

“เพื่อนบ้านกัน จะเอาเงินให้เขาก็ดูห่างเหินเกินไปนัก เจ้าไปเตรียมข้าวสารอาหารแห้งกับน้ำมันตะเกียงไปให้เขาเถอะ” ชุนถูหมีกำชับกั้วเอ๋อ

“รู้แล้วเจ้าค่ะคุณหนู ตอนนี้คุณหนูใกล้จะเหมือนนายท่านผู้เฒ่าที่ขี้บ่นเข้าไปทุกที การตอบแทนน้ำใจอย่างนี้กั้วเอ๋อเข้าใจเจ้าค่ะ” กั้วเอ๋อยื่นมือตบประตูไปก็พูดไป “ต้องรออีกสองวันกว่าจะเอาไปให้ได้ เพราะตอนนี้ของที่เหลืออยู่ในบ้านก็มีไม่เยอะ แล้วสองคนนั้นก็ไม่สนใจดูแลบ้านช่อง วัน ๆ เอาแต่ขลุกตัวอยู่ในห้อง สงสัยอยากจะเป็นเซียนกันแล้ว”

ชุนถูหมีถลึงตาใส่กั้วเอ๋อ แต่ไม่ได้ปรามคำพูดของนางแต่อย่างใด

ชุนถูหมีดูออกว่าถ้าไม่ให้กั้วเอ๋อพูดอะไรเสียบ้างก็คงจะอึดอัดทรมานใจ นางมองแล้วก็พลอยอึดอัดตามไปด้วย ขอเพียงกั้วเอ๋อไม่พูดมากเกินพอดี ปล่อยให้นางได้ระบายออกมาบ้างก็ได้

คราวนี้ เพราะรู้ว่าชุนถูหมีและกั้วเอ๋อไปดูการไต่สวนคดีที่ศาล เสี่ยวฉิงจึงมาเปิดประตูบ้านต้อนรับอย่างรวดเร็ว นางสวีซื่อยังมายืนรอด้วยความกระวนกระวายที่ลานบ้านด้านใน เมื่อเห็นชุนถูหมี นางก็รีบเข้ามาถามไถ่ “เป็นอย่างไรบ้าง พ่อเจ้าถูกลงทัณฑ์หรือไม่ แต่ช่างเถอะ คนที่ท่านแม่ส่งมาอย่างช้าสุดก็คงมาถึงพรุ่งนี้ เรื่องนี้มีทางออกแล้ว”

ทำอย่างกับสกุลสวีของนางเป็นคนเปิดที่ว่าการอำเภออย่างนั้น มีเงินก็ไม่ใช่จะจัดการปัญหาทุกอย่างได้ สวีซื่อถูกคนที่บ้านเลี้ยงอย่างสบายจนทำอะไรไม่เป็น นางไม่เข้าใจเกี่ยวกฏเกณฑ์ของสังคมและหลักทำนองคลองธรรม อย่าว่าแต่คหบดีในอำเภอเล็ก ๆ เลย ต่อให้เป็นเศรษฐีใหญ่ระดับแผ่นดิน ถ้าเจอคดีใหญ่ ๆ ก็ไม่ใช่ว่าจะใช้เงินยุติเรื่องราวได้หมดทุกครั้ง

“ท่านพ่อข้าถูกคนอื่นใส่ร้าย ใต้เท้านายอำเภอสืบเรื่องนี้ชัดเจนแล้ว” ชุนถูหมีหยุดคิดไปเล็กน้อยก่อนจะเล่าให้ฟัง นางไม่ได้บอกว่าตนเองเป็นผู้ขึ้นศาลหาข้อโต้แย้งแทนบิดา อีกทั้งยังพูดจาข่มขู่จนหลี่เอ้อยอมรับสารภาพ มิเช่นนั้นนางสวีซื่ออาจไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องจริง “วันมะรืนจะเป็นวันไต่สวนคดีครั้งสุดท้าย คงจะไต่สวนพอเป็นพิธีแล้วก็ปล่อยตัวท่านพ่อออกมา ฮูหยินไม่ต้องไปรบกวนสวีเหล่าไท่ไท่แล้ว ถ้าอย่างไรรีบให้คนนำจดหมายไปบอกทางโน้นจะได้ไม่ต้องมาเสียเที่ยว”

“จริงหรือ พ่อของเจ้าไม่เป็นไรแล้วหรือ อามิตตาพุทธ สวรรค์มีตาแท้ ๆ” นางสวีซื่อดีใจจนตัวแทบลอย ดึงมือเสี่ยวฉินยืนตื่นเต้นอยู่ข้าง ๆ “มา รีบไปเตรียมธูปเทียน ข้าจะไปไหว้พระขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์” นางพูดแล้วก็รีบเดินเข้าห้อง ปล่อยชุนถูหมีเอาไว้ตรงนั้น

ดูเหมือนสวีซื่อจะไม่ได้ฟังประโยคหลังที่ชุนถูหมีบอกแม้แต่น้อย

หลังกินข้าวเย็นชุนถูหมีอาบน้ำร้อนจนสบายตัวแล้วก็มุดเข้าไปในผ้าห่มที่ถูกบ่มจนอุ่นแล้วจึงค่อยรู้สึกถึงความอ่อนล้าที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหัน

นี่เป็นปฏิกิริยาตอบสนองของร่างกายที่ผ่อนคลายจากความเคร่งเครียดที่มีมาตลอดทั้งวัน ร่างกายของสาวน้อยคนนี้ทั้งงดงามและมีความน่ารักของเด็กผู้หญิง แต่ความแข็งแรงและพละกำลังกลับไม่ได้เรื่อง

ฝึกฝน จะต้องฝึกฝนเท่านั้น

หลักการดูแลบ้านช่องที่ดีข้อหนึ่งก็คือการรู้จักประหยัดมัธยัสถ์ และสิ่งของที่จะต้องประหยัดสิ่งแรกก็คือ น้ำมันตะเกียง กั้วเอ๋อจึงมานั่งเย็บผ้าอยู่แทบเท้าของชุนถูหมี เด็กหญิงที่เพิ่งอายุสิบสามปีมีฝีมือในการเย็บปักถักร้อยยอดเยี่ยม ไม่ว่าจะปักลวดลาย เย็บเสื้อ ทำรองเท้า นางทำได้ทั้งเร็วและงดงาม เสื้อผ้าชั้นในของชุนถูหมีและถุงเท้าของทุกคนในบ้านล้วนฝีมือของกั้วเอ๋อทั้งนั้น

ความเป็นอยู่ก่อนหน้านี้เป็นอย่างไรชุนถูหมีไม่อาจรู้ได้ นางรู้แค่ว่าตอนนี้จะพูดห้ามอย่างไรก็คงไม่มีประโยชน์ นางจึงตั้งตะเกียงน้ำมันให้ห่างออกไปอีกหน่อย แล้วจุดเทียนไขสองเล่มบนโต๊ะเล็ก ๆ ที่อยู่บนแท่นข้างที่นอน แบบนี้นอกจากจะให้แสงสว่างได้ดีแล้วยังไม่ต้องทนดมกลิ่นควันน้ำมันที่แสบจมูก

แม้เทียนไขจะแพงกว่าน้ำมันตะเกียง แต่คนสกุลชุนต่อให้จะต้องทุบหม้อข้าวตัวเอง พวกเขาก็ต้องหามาให้ชุนถูหมีใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ดังนั้นเมื่อนางใช้ข้ออ้าง กลัวสายตาจะเสียจากการอ่านตำราจึงไม่มีใครโต้แย้ง ยอมซื้อเทียนไขให้นางใช้ตามต้องการ

อีกอย่าง สกุลชุนยังคงเป็นครอบครัวข้าราชการควบกับขุนนางฝ่ายทหาร มีฐานะพอที่จะใช้เทียนไขได้ แต่ชุนชิงหยางอยากเก็บเงินเก็บทองเอาไว้ให้ลูกหลาน ถ้าที่บ้านมีเงินเก็บมากเท่าไรเขาก็อุ่นใจมากเท่านั้น ดังนั้นจึงพยายามประหยัดอดออมเวลาใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน

แต่วันนี้กั้วเอ๋อกลับดูใจลอยพิกล ปักถุงผ้าไปได้ไม่กี่เข็มนางก็ถูกเข็มทิ่มมือจนต้องสูดหายใจด้วยความเจ็บปวด

“เป็นอะไรไป” ชุนถูหมียันตัวขึ้น ถามอย่างเป็นห่วง

กั้วเอ๋อส่ายหน้า นางดูดเลือดที่นิ้ว กลอกตามองไปหนังสือกฎหมายต้าถังในมือของชุนถูหมี ทำให้อดคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในศาลวันนี้ไม่ได้ นางเอ่ยชมอย่างสะกดใจไม่อยู่ “คุณหนู วันนี้ตอนท่านอยู่ในศาลยอดเยี่ยมมากจริง ๆ ที่ท่านพูดจนหลี่เอ้อและจางอู่เหนียงได้ยินแล้วทำอะไรไม่ถูกนั้นมีอยู่ในตำราเล่มนี้ทั้งนั้นหรือ”

ชุนถูหมีวางหนังสือลง “ใช่สิ คุณหนูของเจ้าร้ายกาจใช่ไหมล่ะ เจ้าอยากจะเรียนหรือไม่ ข้าจะสอนให้” กั้วเอ๋อรู้ตัวหนังสือไม่มากนักและเขียนหนังสือไม่เป็น

กั้วเอ๋อยกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน “ข้าไม่ชอบอ่านหนังสือหรอกเจ้าค่ะ เห็นคุณหนูอ่านแต่หนังสือทุก ๆ วัน พออ่านทีก็อ่านครึ่งวัน ไม่ยอมเปลี่ยนท่าแบบนั้นน่าเบื่อจะแย่ ถ้าเป็นบ่าวก็ไม่รู้จะเบื่อแค่ไหน”

ชุนถูหมีหัวเราะ เรื่องนี้คงจะเรียกว่าเป็นความชอบและความสนใจส่วนตัว นางชอบเรื่องเกี่ยวกับกฎหมาย ถ้าเกิดให้นางไปปักผ้า นางคงรู้สึกเหมือนให้ไปปีนภูเขาดาบ หรือเดินลงกระทะน้ำมันอย่างไรอย่างนั้น แต่เสียดายที่กฎหมายต้าถังเล่มนี้ขาด ๆ แหว่ง ๆ ไม่สมบูรณ์ แล้วยังเป็นเล่มที่นางขอให้ท่านปู่ช่วยยืมมาจากโอวหยางจู๋เตี่ยนตอนนางนอนป่วยอีกด้วย ของที่ยืมมาก็ต้องคืน ถึงต่อไปนางจะไม่ได้ขึ้นศาลว่าความอีก ก็ยังอยากจะได้เล่มที่ครบถ้วนสมบูรณ์เป็นของตัวเองสักเล่มหนึ่ง แบบนั้นนางจะได้หยิบมาอ่านได้ตามสบาย

ตำรับตำราในสมัยนี้ถือว่าเป็นของฟุ่มเฟือย ยิ่งหนังสือเกี่ยวกับกฎหมายแผ่นดินยิ่งมีราคาแพงเข้าไปใหญ่ มีแต่สำนักพิมพ์ใหญ่ ๆ ที่ได้รับอนุญาตเป็นพิเศษเท่านั้นจึงจะพิมพ์ออกมาได้ อีกทั้งยังมีจำนวนน้อยมาก

แม้ในมือของนางตอนนี้จะมีรายได้ที่มาจากสินเดิมของมารดาแท้ ๆ อย่างนางไป๋ ซึ่งก็คือเงินค่าเช่าร้านหลินสุ่ยประมาณสองร้อยตำลึง สองพ่อลูกสกุลชุนก็พูดอย่างชัดเจนว่าเงินจำนวนนี้ให้นางใช้ได้ตามสบาย แต่ถ้าจะเบิกเงินออกมาใช้จริง ๆ ก็ควรต้องบอกผู้ใหญ่ให้รู้สักหน่อย แล้วถ้าต้องการกฎหมายต้าถังเล่มสมบูรณ์สักชุด อย่างน้อยก็ต้องมีราคาหลายสิบตำลึงหรืออาจเป็นร้อยตำลึงกว่าจะซื้อได้

สำหรับครอบครัวเล็ก ๆ อย่างสกุลชุนแล้วเป็นของที่มีราคาแพงเกินไป นางคิดว่าท่านปู่และท่านพ่อคงไม่มีทางเห็นด้วย

[1] โยวโจว เป็นชื่อพื้นที่เขตทางเหนือของจีนโบราณ คือมณฑลเหอเป่ย รวมถึงเมืองปักกิ่ง และเมืองเทียนจินในปัจจุบัน เป็นดินแดนทางเหนือที่สมัยก่อนถึงว่าห่างไกลและกันดาร เป็นชายแดนทางเหนือที่เป็นหน้าด่านสำคัญของแผ่นดินชาวฮั่นกับชาวเผ่าอื่นๆ เพราะถัดออกไปก็เป็นทุ่งหญ้าและทะเลทราย

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Walai Saelee
ขอบคุณมากค่ะ
เมื่อ 6 เดือน 1 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย Walai Saelee-chaisongkram
ขอบคุณมากค่ะ
เมื่อ 6 เดือน 1 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว